Het begon met een verlies. 

Annemarie Schachtschabel, destijds huisarts, geloofde al langer dat een mens meer is dan zijn klacht. Het verlies gaf haar de moed om daar hardop voor te gaan staan, en Oergeneeskunst geboren te laten worden.

Ze schreef haar verhaal op LinkedIn. Binnen korte tijd stonden er eenentwintig mensen om haar heen.

Na de inwijdingen bleven er negen over. En pas toen werd het dragen echt gedeeld.

Onder hen Stijn Verschuren, ook destijds huisarts, die het via zijn eigen lichaam had ontdekt: dat er iets te voelen is waar geen pil of behandeling bij komt.

Ieder van ons is ergens vastgelopen op wat we geleerd hadden — in de zorg, in het eigen lichaam, in een leven dat niet meer klopte.

De geneeskunde gaf ons veel. Alleen de mens bleek groter dan wat erin paste.

Alles wat we delen, hebben we eerst zelf moeten leren dragen.

Acht poorten om te beginnen.

• Ik kom er met praten niet meer uit.
• Mijn lichaam vraagt al langer mijn aandacht.
• Ik draag te veel — en ik weet niet meer wat van mij is. 
• Ik verlang naar meer leven, maar weet niet waarnaartoe. 
• Ik wil dit niet alleen doen.
• Ik wil anders leren kijken, en begeleiden.
• Er is iets in mijn leven gestorven.
•  Ik durf mijn vuur niet helemaal te leven.

Hier kun je oefenen - alleen; en samen. 

In nascholingen, retraites, één-op-één werk en een jaartraject met de mensen die dit dragen.

Sommigen komen één avond. Anderen blijven jaren. Allebei is goed.