Oergeneeskunst verhalen

Ik zit op mijn computer te werken terwijl ‘roze neusje’ naast me in slaap gevallen is. Het contrast kan niet groter zijn. Terwijl zwart en roze neusje (de voorlopig gegeven namen van Olaf en Marijn aan de twee schildpadkatjes), voorzichtig de buitenwereld aan het verkennen zijn en hun eerste stapjes op de bosgrond maken, is bruintje uit zijn en ons leven geglipt.

Eerder had ik al gedeeld en geschreven over de drie kittens die, samen met onze aanloop moederpoes, zomaar ons leventje in het bos ha...

Gisteren ontstond er ruimte, na 24 uur bezig te zijn geweest met een ziek klein jong katje. Hij ging dood. Ik ontwaakte uit een tijdloze bubbel.

Een paar maanden geleden kwam er een aanloopkat in mijn leven. Ons leven. Ik noemde haar Lotje. Ik had de intentie uitgesproken voor een kat die zo af en toe langs zou komen voor knuffels en kattenspel. En daar was ze. Rode tijgerprint met witte pootjes. Zwanger en wel. En met een snotneus.

Een maand later wierp ze opeens een nestje op ons grote bed...

Ik zit naast hem te ontbijten en staar naar ons fantastische uitzicht over het veld. De week was chaotisch geweest, van alles is naar boven gekomen: de afronding van de scheiding van Stijn, de start van zijn mannencirkel, en mijn eigen worsteling met de jongens, hun vader en het ziektebed. Ondertussen werden we overspoeld door het grote, zachte geluk van onze baby-katjes, die elke nacht kleine piepende miauwtjes maken en ons leven tegelijk heeft vereenvoudigd en verrijkt.

Stijn geeft aan nog ev...

Ik blijf met een hese, pijnlijke keel liggen in het grote bed terwijl mijn wekker maar blijft afgaan. Niemand lijkt zich eraan te storen behalve ik. Niemand lijkt zich druk te maken of we op tijd op school aankomen, het ontbijt achter de kiezen hebben, de haren gekamd en de schone kleren aan.

Ik slaak een diepe zucht. Want het raakt aan iets ouds in mij: de pijn van verlaten worden, van teveel moeten dragen, van in de steek gelaten worden. Elke ochtend wordt die pijn even aangeraakt, en sleep i...