ANNEMARIE & STIJN
Twee mensen die kozen
voor hun waarheid
Dit is ons verhaal. Wat ons bewoog om te stoppen als huisarts, het platform te starten en op eigen-wijze te werken en leven.
WIE WIJ ZIJN
Twee voormalige huisartsen die voelden dat er meer was —
en die keuzes durfden te maken.
Annemarie woont met haar twee jongens en Stijn in twee campers in het bos. Niet als statement, maar als de meest eerlijke plek die ze konden kiezen. Stijn ruilde het mooie huis en het perfecte plaatje in voor een handpan, de natuur en zijn eigen vuur. Samen bouwen ze aan iets wat ze allebei misten toen ze nog in de spreekkamer stonden.
Ze leven in een tussenfase — twee campers in het bos, met twee jongens en drie handpannen op het bed. Het brengt hen terug naar het hier en nu, de rust om alles te overzien. En ze begeleiden vanuit de eerlijkheid van de keuzes die dat heeft gevraagd.
Wat hen verbindt: ze weten allebei hoe het voelt om een roeping te volgen die je tegelijkertijd klein houdt. En ze weten allebei hoe het voelt als je stopt met dat te verdragen.
Wat hen aanvult: Annemarie opent het veld — Stijn houdt het met klank. Zij stelt de vragen die raken — hij draagt wat er dan opkomt. Licht en donker, en altijd humor op de momenten dat het zwaar wordt.
"Ze leven in de eerlijkheid van hun eigen keuzes — en begeleiden vanuit wat dat heeft opgeleverd."
De reis van
huisarts naar inwijdster
ANNEMARIE
Zwangerschapsverlof —
en een lijf dat nee zei
Ik had zwangerschapsverlof met mijn eerste zoontje. En in die stilte voelde ik me voor het eerst volledig verbonden met mijn vrouwelijkheid, mijn lijf. Rustig. Aanwezig. Mezelf.
En toen wist ik ook wat er niet klopte.
Teruggaan naar de spreekkamer betekende teruggaan naar een manier van werken waarbij mijn hele lijf nee zei. Niet tegen het vak — tegen de controle, de verwachtingen, de hoge druk van een systeem dat geen ruimte liet voor wat ik in die stilte had leren voelen.
Het was doodeng. Ik wist niet wat er zou volgen. Ik was doodsbang voor de stappen die ik moest zetten.
Maar ik wist ook: als ik dit niet doe, sterft er iets in mij. Niet letterlijk — maar iets wat mijn bezieling was. En dat voelde erger dan de angst.
Dus ging ik door.
ANNEMARIE SCHACHTSCHABEL
OPRICHTER · PLATFORM OERGENEESKUNST
Het systeem klopte — de oplossing niet
Het systeem klopte — de oplossing niet. Als huisarts merkte ik vroeg dat er achter de klacht altijd een dieper verhaal schuilging. Een verhaal dat geen plek had in een consult van tien minuten. Ik zag hoe angst zich vermomde als vermoeidheid, hoe onverwerkt verdriet terugkwam als buikpijn, hoe patronen van generaties zichtbaar werden in de spreekkamer.
Ik begon te zoeken naar wat de geneeskunde mij niet had geleerd. Dat zoeken bracht me bij lichaamswerk, trauma-healing en uiteindelijk het sjamanisme.
De dood van mijn vader
als startsein
Toen mijn vader in 2023 overleed, bewoog er iets diep in mij. Dichtbij zijn dood voelde ik iets in mij tot leven komen — een zaadje dat slapend had gewacht op dit moment.
Ik vertelde die weken voor het eerst aan een groep artsen over mijn proces. Het ego leek meer en meer ruimte te maken voor waar de ziel naartoe wilde stromen.
En zo startte ik met het Oergeneeskunst platform. De dood van mijn vader was het startsein.
Loslaten wat niet meer paste — ook op persoonlijk vlak
Er kwamen momenten waarop ik keuzes moest maken die pijn deden — in mijn relatie, in mijn werk, in hoe ik mijn kinderen wilde opvoeden. Ik leerde dat loslaten niet hetzelfde is als opgeven. Het is het eerlijkst mogelijke ja zeggen op wat werkelijk van jou is.
In 2024 verliet ik een huwelijk van vijftien jaar. Niet omdat het slecht was, maar omdat we allebei voelden dat we completer konden worden als we verder gingen. Hoe liefdevol je het ook doet — loslaten gaat nooit zonder kleerscheuren.
Die periode leerde me meer over zelfliefde dan alle opleidingen bij elkaar. Ik moest echt leren: goed genoeg zijn is geen finish. Het is een plek van waaruit je keuzes maakt.
Twee campers in het bos —
en alles wat dat vraagt
Nu woon ik met Stijn en mijn twee jongens in twee campers in het bos. Een tussenfase — maar een die ons terugbrengt naar het hier en nu. De rust om alles te overzien. Geen grote structuren om ons heen, alleen wat er werkelijk is.
Ik begeleid zorgprofessionals die voelen dat er meer is. Niet vanuit theorie, maar vanuit wat ik zelf heb moeten leren: dat moed van het hart iets anders is dan dapperheid. Het is het durven zijn wie je bent — ook als anderen dat nog niet zien.
De weg van vluchten naar aanwezig zijn
STIJN
Uit liefde voor
mezelf — stoppen
Op 29 november 2024 schudde Stijn zijn laatste patiënt de hand als huisarts op IJburg. Hij schreef zijn patiënten een afscheidsbrief — niet uit teleurstelling, maar vanuit een keuze die hij al lang voelde groeien.
Als huisarts merkte hij dat er nauwelijks ruimte was voor wat er werkelijk in hem leefde. "In de waan van de dag is de tijd er nauwelijks — tijd om te voelen wat dit consult met me heeft gedaan."
STIJN VERSCHUREN
OPRICHTER · PLATFORM OERGENEESKUNST
Hoe een handpan geboren wordt
Het was een gewone huisvisite in een nieuwbouwwijk waar altijd wind stond. Vierde etage. Trappen op. Ik vertraagde voor ik belde — een gewoonte om mezelf te gronden voor een consult.
In bed lag een vrouw met MS. Een schim van wie ze ooit was. Eten lukt haar niet zelfstandig, spreken al een tijdje niet meer. Met een doktersbril leek er niet veel meer om voor te leven — en toch was er volop betekenis: een aanraking, wind over haar wang, muziek, gesproken woorden.
De vrouw aan het bed had een instrument meegenomen. Op haar rug, door weer en wind gefietst. Een metalen ufo met een koperachtige gloed. Een handpan, zei ze. Ze wilde me een stukje laten horen.
De klank vulde de kamer en drong diep in me binnen. Ik voelde een sterke drang om kennis te maken met dit wonderlijke ding. Ik kreeg er zowaar geluid uit en voelde me kort betoverd. Er was weinig tijd — ik had een tweede visite. Maar het moment stond gegrift.
Wat klank doet wat woorden niet kunnen
Voor mij is muziek een manier om echt contact te maken — met mezelf en met de ander. Het laat me zakken in het lijf en ervaren wat er is: wat er gezien wil worden. Ik speel vanuit mijn hart. Liefde is voelbaar via de trilling van het instrument.
Het blijft magisch wat precies de uitwerking is. Luikjes kunnen worden geopend naar emoties die lang ongezien bleven. Een ander perspectief kan ontstaan op een situatie. Een beeld kan zich ontvouwen van een nieuw inzicht. Zolang ik maar speel vanuit zin en een vol hart — kan het stromen.
Muziek heeft ook een bijzondere werking bij vroege, lichamelijke herinneringen. Geboortetrauma's, vroege onveiligheid — de taal van het lichaam is dan geur, aanraking en gevoel. Klanken en trilling kunnen heling brengen zonder dat je hoeft te snappen of te begrijpen wat er resoneert.
De illusie van buiten
Ik heb het mooie huis gekend. Het perfecte plaatje. Alles wat van buitenaf klopte — en van binnen voelde als de verkeerde jas. Ik wist hoe ik moest presteren, hoe ik moest verschijnen. Maar het vuur dat ik voelde als ik die handpan bespeelde — dat paste niet in dat plaatje.
Totdat ik stopte met het plaatje te beschermen.
De laatste handdruk als huisarts
Ik koos voor mezelf — uit liefde voor mezelf — om het werk precies zo te doen zoals mij past. Op mijn tempo, met de kracht van de natuur, de kracht van muziek en de kracht van aanwezig zijn vanuit mijn hart. Op deze manier voelt werken niet als werk. Dan gaat het zoals het mag gaan — en is er ruimte voor diepe heling.
Met handpan, klank en aanwezigheid creëer ik de ruimte waarbinnen het werk van het platform kan landen.
Mijn vermogen om te dragen wat niet in woorden past — dat is mijn medicijn.
"De afgelopen jaren ben ik anders naar gezondheid en ziekte gaan kijken. Iedereen bezit een eigen wijsheid — die kan worden aangesproken door ruimte, tijd en rust."
VOELT DIT VERTROUWD?
Dan zijn we
benieuwd naar
jouw verhaal
Als dit iets in je raakt — een herkenning, een verlangen, een vraag — dan is een bericht een mooie eerste stap om kennis met ons te maken.
Wij lezen het, en reageren persoonlijk. Bellen kan altijd nog, als dat fijner voelt.
Een platform voor zorgprofessionals en pioniers die oeroude wijsheid en moderne geneeskunde willen verbinden — in zichzelf en in hun werk.
