Iedereen komt hier met een ander verhaal.   

Je bent degene die het draagt — op je werk, thuis, in je vriendengroep. Als jij het niet doet, wie dan?
 

En misschien zit er ergens diep vanbinnen: wie ben ik nog, als ik niet meer draag?

Misschien vraagt het leven niet om nog meer kracht, maar om ergens weer te mogen leunen.

Een pijntje, een plek op je huid — en stiekem weet je dat het iets probeert te zeggen.

Maar het is zo confronterend dat je het liever negeert. Hoe kom je erbij wat het dieper bedoelt?

En durf je te blijven, ook als de klacht niet meteen weggaat?

Misschien is luisteren belangrijker geworden dan oplossen.

Een patroon dat zich herhaalt. Een reactie die te groot is voor wat er gebeurt. Iets wat ouder voelt dan jij.

Alsof je iets meedraagt dat niet bij deze generatie begon.

Niet alles wat je draagt, begon bij jou.

Van buiten heb je alles wat je gelukkig zou moeten maken. En toch voel je je leeg — en je oordeelt erover. Zou ik me niet anders moeten voelen? Iedereen lijkt tevreden.

Ben ik raar? Anders dan de rest?

Misschien verlang je niet naar een ánder leven, maar naar meer jezelf voelen — aanwezig in de kleinste dingen: wat je eet, wat je drinkt, wat je écht wilt.

Je voelt dat je méér wilt bieden dan je hebt geleerd. Op je spreekuur heb je intuïtief andere antwoorden dan in je opleiding.

En voor jezelf doe je allang dingen die je een patiënt nooit zou aanraden.

Je wilt dat het één lijn wordt — dat je werk klopt met wie je bent. Niet in plaats van je vak. Maar als verdieping ervan

Alleen doen voelt zwaar. Waar je leeft en werkt herkennen weinig mensen je zoektocht — je kunt je verhaal er niet kwijt, en soms voel je je eenzaam tussen iedereen.

Wat je verlangt is gelijkgestemden. Voelen dat je niet raar bent, niet vreemd, niet zo anders.

Je bent niet zo vreemd als je je voelt — alleen nog niet omringd door wie dezelfde vragen draagt.