Ik draag te veel — en ik weet niet meer wat van mij is.

"Ik dacht dat zorgen voor anderen vanzelf ging. Als klein meisje verzorgde ik mijn zieke knuffels en poppen.

Twintig jaar lang deed ik hetzelfde op de neonatologie, met de kwetsbaarste kinderen die er zijn.

In 2021 zei mijn lijf stop."

Ik wil dit niet alleen doen.

"Ik dacht dat ik overgevoelig was. Dat ik het anderen moeilijk maakte als ik zei wat ik werkelijk zag.

Dus in de lunch, in het overleg, in de vakgroep hield ik me in. Ik maakte mijn woorden wat kleiner.

En bleef zo een beetje tussen werelden staan."

Ik wil anders leren kijken, en begeleiden.

"Ik dacht dat ik mensen beter moest maken. Dat had ik geleerd: wees de dokter die het weet, die het oplost.

Elke keer dat het niet lukte, schoot ik tekort.

Tot ik merkte dat er het meeste gebeurde als ik er gewoon zat. Als mens, met alles wat er bij mij binnenkwam.

En als ik niet meer wilde dat iemand beter werd."

Mijn lichaam vraagt al langer mijn aandacht.

"Ik dacht dat ik moest voldoen aan een plaatje. Dat genezing van buiten komt en evidence based moet zijn.

Tot ik een lichaamsgerichte massage onderging. Mijn lichaam liet me voelen waar geen pil of behandeling bij komt."

Ik kom nooit echt tot rust.

Ik dacht dat onrust er nu eenmaal bij hoorde. Mijn hele leven was spanning mijn grondtoon.

Meer stress, of minder stress — maar nooit werkelijk rust. Ik wist niet eens dat het anders kon.

Pas toen ik in het bos woonde en begon te vertragen — en nog meer vertraagde — zakte ik laag voor laag dieper.

Tot ik steeds meer kon landen. 

Ik kom er met praten niet meer uit.

"Ik dacht dat ik niets meer voor haar kon doen.

Ze was ernstig ziek en sprak nauwelijks nog. Aanraken leek haar eerder pijn te
doen dan te troosten. Ik vroeg me af of ze er eigenlijk nog wel was.

Toen pakte een verzorgende haar handpan en begon te spelen.

Het raakte haar. En mij."

Er is iets in mijn leven gestorven.

"Ik dacht dat ik hem kon redden. Ik sprak op hem in.

Ik drong mijn waarheid aan hem op, probeerde hem tot inzicht te brengen.

Alles doen, echt alles — om hem maar niet te hoeven verliezen.

Daar verloor ik hem juist. Bij leven.

En daarna nog een keer."

Ik durf mijn vuur niet helemaal te leven.

"Ik dacht dat onzichtbaar blijven veiliger was dan stralen. Als puber vond ik vrouw-zijn onzeker.

Mijn lichaam leek onbetrouwbaar. Dus hield ik me klein en bleef ik uit het zicht. Dat deel van mij is er nog.

Terwijl ik dit schrijf, schreeuwt ze dat het gevaarlijk is om mezelf te laten zien."