| Misschien herken je iets van deze overtuigingen. Ik in ieder geval wel |
-
Ik dacht jarenlang dat genezen hetzelfde was als oplossen.
-
Ik dacht dat dragen liefde was.
-
Ik dacht dat ik mensen kon redden.
-
Ik dacht dat onrust er nu eenmaal bij hoorde.
Tot het leven me iets anders leerde.
Ik ben Annemarie.
MIJN OVERTUIGINGEN
Ik dacht dat mijn lijf zich moest aanpassen aan het systeem.
Tijdens mijn zwangerschapsverlof kwam ik voor het eerst in jaren tot rust. Ik voelde me thuis in mijn lichaam, in mijn vrouwelijkheid — aanwezig, en eindelijk mezelf. En juist in die stilte wist ik het: teruggaan naar de spreekkamer betekende terug naar de controle, de verwachtingen, de druk van een systeem dat geen ruimte liet voor wat ik net had leren voelen.
Mijn hele lijf zei nee, nog voordat mijn hoofd het durfde. Het was doodeng. Ik wist niet wat er zou volgen. Maar ik wist ook: als ik dit niet doe, sterft er iets in mij.
En dat voelde erger dan de angst.
Meer overtuigingenIk dacht dat liefde betekende dat ik bleef dragen.
Jarenlang cijferde ik mezelf weg — altijd beschikbaar, altijd de sterke — omdat ik dacht dat dat liefde was. Dat trouw blijven betekende: blijven, wat het me ook kostte.
Omdat ik de relatie met anderen hoger prioriteerde dan de relatie met mezelf.
Uiteindelijk gunde ik mezelf stukje bij meetje meer zelfliefde.
En ontdekte ik dat liefde soms juist vraagt dat je loslaat — en dat trouw blijven aan een ander nooit betekent dat je jezelf verliest.
Ik dacht dat onrust er nu eenmaal bij hoorde.
Mijn hele leven was spanning mijn grondtoon. Meer stress, of minder stress — maar nooit werkelijk rust. Ik wist niet eens dat het anders kon.
Pas toen ik in het bos woonde en begon te vertragen — en nog meer vertraagde — zakte ik laag voor laag dieper, tot ik landde.
Voor het eerst voelde ik het verschil: tussen gezakt en écht ontspannen, tussen rust en de eerste spanning die zich alweer opbouwt.
Nu voel ik de details in mijn lijf — hoe mijn zenuwstelsel reageert als ik geprikkeld raak, hoe snel het van slag is.
En ik zie het terug bij mijn jongens: hoe ook hun lijf beweegt, van rust naar onrust en weer terug. En in diezelfde stilte begon het langzame werk van teruggeven wat ik jarenlang voor anderen droeg.
Dat bleek een initiatie op zich — niet om minder te doen, maar om eindelijk te dragen wat wél van mij is.
Als we samenwerken
Soms zitten we een tijd samen in iets waarvoor nog geen woorden zijn.
We luisteren.
- Naar je lichaam.
- Naar dat wat steeds terugkomt.
- Naar wat misschien al generaties wordt meegedragen.
Niet om snel een antwoord te vinden.
Maar zodat langzaam zichtbaar wordt wat werkelijk van jou is — en wat je misschien eindelijk mag teruggeven.
Ik loop deze weg nog steeds. Soms een stukje voor, soms ook niet.
Maar ik weet inmiddels hoe het voelt om een tijd niets te zien — en hoe waardevol het is wanneer iemand dan naast je blijft lopen.
"Ik wil niets vragen van een ander wat ik niet zelf bereid ben te leven."
✧
Nieuwsgierig?
Dit zijn de manieren waarop we elkaar kunnen ontmoeten.
● Medicijnwiel-reading
● Persoonlijke begeleiding 3-6 mnd
● Vision Quest
● De 7 Poorten van Inanna (in de planning winter 2026)
● Sjamanisme in de spreekkamer — voor zorgprofessionals (in de planning herfst 2026)
● Lezingen & nascholingen
CONTACT
Je hoeft hetniet alleen uit te zoeken
Voel je iets resoneren, maar weet je nog niet waar te beginnen?
Daar is een eerste gesprek voor.
Vertel me waar je staat en waar je naar verlangt — dan kijken we samen welke stap nu klopt.
