We hebben er een avond en een ochtend opzitten. De groep heeft kennisgemaakt met hun voorouders — diep in de aarde en hoog boven hen, in het licht. En nu is het stil.

Iedereen is moe. Emotioneel en lijflijk uitgeput. Het was zonnig en koud, een pittige en emotionele ochtend. De lichamen hebben tijd en ruimte nodig om dit te verwerken.

Of is er meer?

Ik vraag aan één van de Tribe-leden — iemand die de inwijdingen vorig jaar heeft ontvangen — of ze bereid is om deze inwijding ook te ontvangen. Ze twijfelt. Ze weet niet of ze dat wil. Het voelt comfortabel in de rol van geven, van uitdelen. Dan vraag ik een Tribe-lid aan de andere kant, ook de inwijdingen vorig jaar ontvangen — ook hij twijfelt. Voelt weerstand. En geeft dit aan.

Ik voel hoe spannend het is om dit aan te gaan. Hoeveel verzet het oproept. Zeker als je veilig zit in de rol van begeleider, docent, facilitator. Dan kan het onwennig voelen om weer in kwetsbaarheid te stappen — de schaduwkanten weer aan te kijken en aan te gaan.

Dan voel ik een helder weten binnenkomen. Ik voel hoe graag de liefdevolle energie door hen heen wil stromen als gift. Mijn lijf tintelt en ik begin te spreken. Ik benoem de dankbaarheid van de voorouders van de groep — hun liefde voor ons allemaal. Hoe graag ze via hun familielid willen geven. Hoe voedend het is om te geven én werkelijk te durven ontvangen. Hoe de yin en de yang weer in balans komen, de acht van oneindigheid, het geven en ontvangen. Hoe onze levenskracht dan weer begint te stromen.

Ik voel dat ik niets liever wil dan deze inwijding van de groep te ontvangen — omdat ik voel hoe ik hun wijsheid eer, en die van hun voorouders die door hen heen willen werken.

En dan verandert de energie in de groep.

De vermoeidheid lijkt verdwenen — als een donderslag bij heldere hemel. De groep wordt enthousiast, hun energie juicht. Waar de energie in de middag ingezakt leek, steeg ze nu tot ongekende hoogtes.

Ik vraag mijn Tribe-leden opnieuw of ze bereid zijn zich te openen voor het ontvangen van de inwijding van deze mooie groep. Ze knikken. En durven in het ontvangen te stappen — hun kwetsbare delen zichtbaar te laten zijn. Dat we allemaal op elkaar lijken. Hetzelfde zijn. In welke rol dan ook.

En zo starten we de eerste middag met geven en ontvangen — en draaien we de rollen om. Iedereen voelt hoe het is om wijsheid door zich heen te laten stromen. Hoe het is om in het principe van geven en ontvangen te stappen.

Niemand is meer moe.

Waar we de avond en ochtend ervoor nog zochten naar verbinding — bij de afwas, het vuur, in de kleine dingen — ontstond de diepe verbinding nu als vanzelf. De groep heeft iedereen gevoeld. We hebben elkaar in de diepte ontmoet.

Liefs, Annemarie