En toen verscheen hij — een kleine, goedkope en zeer praktische bestelbus-camper op Marktplaats. Ik deed een bod en zou hem een paar dagen later ophalen. Mijn enthousiasme was volledig gevoed door alles wat het me zou brengen: vrijheid, eigenaarschap, speelsheid, plezier, nieuwe ervaringen en avontuur. Minder afhankelijk van. Ik was dolblij.

Door de afstand bleef ik nog wat langer in de randstad ronddwalen. En zo belandde ik ineens in Wijk aan Zee — de laatste woon- en rustplaats van mijn vader.

Het bracht veel thema's naar boven. Van teveel zijn, iets niet waard zijn, niet goed genoeg zijn.

Op het moment van aankomst in die badplaats werd de camper overboden. En begon er een enorm intern proces in mij. Durfde ik nogmaals te bieden — en nu hoger? Gunde ik mijzelf dit? Was ik dit waard? Was de vrijheid dit waard? Heb ik dit werkelijk nodig? Kan ik vrijheid ook vinden door meer mijn behoeftes uit te spreken, naar Stijn, naar Evert? Wat was het dieper liggende verlangen?

Ik voelde diep van binnen, toen we Wijk aan Zee binnenreden, dat dit de bestemming zou worden — en niet de camper. De camper had er alleen voor gezorgd dat ik langer van huis bleef en hier kon vertoeven. De reis bleek belangrijker dan de uitkomst.

Een dag later zat ik aan de lunch met zijn vrouw. We haalden herinneringen op — herinneringen waar ik met nieuwe oren naar kon luisteren, met een meer open en nieuwsgierig hart. Het was niet de uitkomst die ik verwacht had, maar precies wat ik nodig had. De lunch gaf me antwoorden op een paar thema's, inzicht in hoe ik gegroeid en losgelaten had. En gaf me kracht voor de ontworteling waar ik zo mee bezig ben.

Ze vertelde over mijn vader — hoe ook hij een dark night of the soul had gekend, maar het niet had herkend. Hoe hij jarenlang in wrok en woede naar de buitenwereld had geleefd. Hoe hij eigenlijk een inwijding op het vrouwelijke pad had ontvangen — zijn yin — maar deze niet volledig had durven pakken. Hoe hij het moeilijk vond het donkere net zo lief te hebben als het lichte.

Het waren bijzondere dagen. De droom van een camper als lokaas, Wijk aan Zee als werkelijke bestemming. En Stijn aan mijn zijde als getuige — die me de ruimte gaf om alles ten diepste aan te kijken en te voelen.

Het lichaam wist al waar het naartoe moest.

Ik niet.

Liefs, Annemarie