Met de Imbolc en het langer worden van de dagen beginnen een aantal zaadjes die rond de Yulenachten zijn geplant langzaamaan het licht te zien.

Als ik iets heb geleerd de afgelopen jaren dan is het wel dat niets zeker is in het leven. En dat dat enorm spannend is. Dat ik graag terug wil grijpen op controle — maar dat dat dan juist niet de bedoeling is.

Afgelopen jaar mocht ik voor het eerst de inwijdingen vanuit het platform uitdragen. En dat was een immense inwijding voor mijzelf — in durven loslaten en vertrouwen.

Waar ik vorig jaar begon met een vaste retraitelocatie, een collega die ervaring had en een bepaalde structuur en zekerheid bood, werd ik uitgenodigd om werkelijk alles los te durven laten. Helemaal op mezelf te vertrouwen. Vanuit mijn kern te creëren — en mijn collega's daarin mee te nemen. In die flow en met lef. Ik voelde de uitnodiging intuïtief én ik vond het rete-spannend. Tegelijkertijd.

Met zeven deelnemers die al betaald hadden en de data's in hun agenda hadden staan, liet ik eerst de locatie los, daarna mijn ervaren collega — en vervolgens opnieuw een locatie. Rationeel gezien zou je kunnen denken: gekkenwerk. Maar diep van binnen voelde ik dat het klopte. Dat het zo moest zijn.

Het voelde steeds als een immense sprong in het diepe. Met hulp en diverse slapeloze nachten kon ik telkens afstemmen op de hogere bedoeling — en blijven vertrouwen op wat er mocht ontstaan. Ik voelde zo diep in mezelf welke energie ik wilde uitdragen. Mijn eigenheid smeekte me om zichtbaar te worden. Het speelse kind, de wilde vrouw, de moeder en de godin in mij nodigden me uit om met ze allemaal te spelen, te creëren — en de inwijdingen vanuit hen te laten ontstaan.

De uitkomst was mooier, schoner en magischer dan ik had durven dromen. En soms geloof ik het nog steeds niet. Dat je met zoveel overgave en loslaten, met diep vertrouwen, zoveel kunt ontvangen. Het laat me elke keer opnieuw in ontroering en verbazing achter — tot op de dag van vandaag ben ik geroerd door hoe magisch alles in elkaar paste.

Vanuit een onverwachte hoek kwam er een locatie op mijn pad die precies paste bij wat ik voor ogen had. En omdat het zo last-minute was en iedereen met me meeLeefde, rekenden ze een mooie prijs.

We deden als groep de inwijdingen — en iedereen paste als een puzzelstuk op één van de zeven chakra's waar we mee werkten. We dansten, zongen, ieder had zijn of haar eigen lied. Er waren edelstenen die meededen met de inwijdingen. Het was werkelijk wonderschoon. En heel erg samen.

Ondertussen groeide de liefde tussen Stijn en mij tot een punt dat we er niet meer onderuit kwamen. En werden we — ditmaal op persoonlijk vlak — beiden uitgenodigd om enorm veel los te laten en te vertrouwen op het proces dat deze inwijdingen hadden aangezwengeld. Het offer dat het van ons beiden vroeg was immens groot. En ik realiseerde me toen pas de kracht van de inwijdingen — en het effect ervan op mijn eigen leven. De schoonheid en de diepte ervan. Hoe voor mij authentiek leven, zijn en werken eruit mag komen te zien.

Liefs, Annemarie