Zo heb ik me vaak gevoeld. Anders dan anderen. Graag op mezelf, graag in de natuur en zo af en toe mensen opzoekend waar ik me op mijn gemak voel. Eigenlijk een kat. Een kat die precies aanvoelt welke sfeer en emoties er in de ruimte hangen. En waarom wordt er dan zo omheen gepraat? Confronterend en verhelderend met liefde voor de ander.

Door het werken in de zorg heb ik veel geleerd. Veel vooroordelen die ik had meegekregen verdwenen. Door om te gaan met verschillende mensen met allerhande achtergronden. Dat iedereen een verhaal heeft. Dat iedereen op dit moment reageert met alles wat hij heeft meegemaakt en meegekregen aan ervaringen. Dat ik die ander had kunnen zijn.

Ook heb ik geleerd dat ik me moet wegcijferen om te kunnen passen. Dat we werk doen op een manier waarbij we ten dienste staan van de patiënten. Van de samenleving. Er is namelijk in me geïnvesteerd. Die investering moet ik terug betalen, door service, te dienen, te leveren. Ik weet nog dat ik tijdens een chirurgie coschap aangaf dat ik wel honger had voordat we een patiënt gingen zien op de SEH. Ik voelde me te flauw om fatsoenlijk te kunnen hechten. Het antwoord van de chirurg was: "patiëntenzorg eerst."

Te passen in mijn werk, van 8 tot 5 of langer te werken en dan nog een dienst te doen. Een agenda die voor een groot deel voor me wordt ingepland.
Een radertje te zijn in het geheel. De dokter als een machine.

Ik heb het lang geprobeerd. Ik merkte dat ik in de ochtend vaak de mooiste consulten had, dat ik ruimte voelde voor de ander. Diepe verbinding voelde en ik eigenlijk alleen maar aanwezig hoefde te zijn. Hoewel ik ook wel eens mijn pauze opofferde voor een mooi gesprek. Waardoor ik gelijk door moest met de 2e helft van mijn spreekuur.
En dat is het. Er heerst een taboe op zelfliefde. En dat het wordt gezien als egocentrisme in het land van IK.

Ook ik heb lang zo gedacht te moeten leveren.
Tot ik nog meer vanuit mijn hart ging werken. En dat vraagt juist enorm goed te zorgen voor mezelf. Want het hart kan pas openen als het gevuld is. Met het gevoel dat ik goed bent zoals ik ben. Dat ik alleen het beste verdien. Alleen voor het hoogste ga in het leven.

Dat wanneer ik goed voor mezelf zorg, er onuitputtelijk veel energie is en ruimte voor de ander. Dat er dan speelsheid en plezier ontstaat als in een dans.

En dat is wat ik wil. Meer spelen, meer dansen, meer muziek. Ik wil verleiden, laten ervaren, nieuwsgierigheid aanwakkeren. Wie ben jij? Wie gaat er achter dat masker schuil? Durf je nog meer van je te laten zien?

Het avontuur lonkt. 

Liefs, Stijn.