Als huisarts luisterde ik naar verhalen van mensen. Was ik getuige van hun ervaringen in het leven. De pijn die gezien wilde worden, vernedering, rouw om een verloren gezondheid.

Soms bleef het verhaal terugkomen. Alsof er opnieuw een plaat op werd gezet en telkens bleef hangen in dezelfde groef. Luisteren, nog meer luisteren, alternatieven aanbieden, geruststellen, bevestigen, confronteren... Het wilde soms allemaal niet helpen.

(Ik had nog geen besef van de diepere wonden die er ook kunnen zijn, waarvan de pijn een uitnodiging is om een laagje verder te kijken.)

En dan bij het afscheid aan de deur volgde er een aanraking: een hand op de schouder, bovenarm, soms een omhelzing. En het voelde alsof in die aanraking er opeens wel wat van de lading verdween. Er weer licht in de ogen verscheen. Iemand zichtbaar lichter weer de wereld instapte.

Met een hart dat vol is, dat open staat, compassievol aanwezig — zijn de handen dan een werktuig van liefde. Helende handen. Bijzonder om te merken.

En later, met het voorzichtig introduceren van de handpan in de spreekkamer, merkte ik dat ik diezelfde heling vanuit mijn hart, via mijn handen, door de trilling van het instrument kon laten doordringen. De liefdevolle aanraking van muziek. Troostend, inzicht gevend, vergevend, verzachtend.

Ik droomde over een handpan-spreekuur. Zonder woorden. Ik zag het, hoorde het, vond het spannend, ook fantastisch — maar vond het ook een brug te ver binnen de reguliere geneeskunde. De handpan-dokter.

Het bleef bij een enkel consult met muziek, zo nu en dan, naast het reguliere, met een brede blik.

Ik zet nu de handpan nog steeds in. Ik ben geen handpan-dokter. Dan beperk ik me in zekere zin ook. Ik werk intuïtief, met wat er in het moment wil. En zo leer ik dat ook woorden, aanwezigheid, zang, dans — allen vanuit diezelfde plek, een liefdevol vredig hart — helend kunnen zijn.

Liefs Stijn.