Daar zit ik dan, voor mijn camper. Hij heeft een opknapbeurt gehad. Alle corrosieplekjes onder de loep genomen, van een nieuwe grondlaag voorzien en overschilderd. Alsof ik mijn eigen wonden aan het verzorgen ben.

Van binnenstebuiten gekeerde witte badkamer naar saliegroen. Meer aaibaar zo gezegd, het beest, zoals ik de camper liefkozend noem en meer Stijn.

Er zijn nog wat plekjes over die nog wat aandacht verdienen. Net als in mijn leven. Er zijn nog wat open eindjes. Zoals een scheiding die nog niet is afgerond.

In de Ardennen bij de Franse grens. Ik zit aan mijn koffie na een ochtend die volledig op mijn tempo zich kon ontvouwen: wakker worden door de ochtendzon op mijn raam, een wandeling in de omgeving, de dieren die zo vertrouwd zijn, een bosuil in de nacht, het zachte geluid van raven die zich in de buurt ophouden, de buizerd boven de akkers met plukjes bos, de specht, reeën in het veld.

Ik ben op reis. Overziend wat ik het afgelopen jaar aangegaan ben. Het waait.

Ik zie naast me een klein spinnetje aan een lange draad. Een herfstdraad. De jonge spin, net uit het ei spint een draadje in de wind. Wanneer het draadje lang genoeg is wordt het jonge beestje de lucht in getild en zweeft het met de wind zijn bestemming tegemoet. In overgave. In het moment.

Ik moet denken aan mijn eigen leven en de dromen die ik vroeger had. Ik droomde te kunnen vliegen met denkkracht. Dat ik dat deed. Hoe vrij dat voelde. Het was lang geleden. Later verloor ik de controle in die dromen en vloog ik boven een bepaalde hoogte. Weg. Angstig. Zag ik de aarde kleiner en kleiner worden. Ik verdween. Ook droomde ik niet meer, niet meer in nacht en niet meer overdag.

Zou ik weer kunnen vliegen? Zoals die spin? Zonder angst? In overgave aan het leven? Me gedragen voelend? Weer voorzichtig kunnen dromen?

De draad zou kunnen staan voor mijn eigen levensdraad. Wie ik ben en wat er uit mij geboren wil worden.

En als ik de spin ben, dan heb ik mezelf heel licht te maken. Zo licht dat ik weer gedragen kan worden.

Ik begrijp nu dat toen ik wegvloog in mijn droom, het betekende dat ik uit verbinding was, met mezelf. Ik teveel rekening hield met anderen. Bang voor oordelen.

Om te kunnen vliegen, betekent voor mij scherpe keuzes maken. Alle balast overboord. Trouw zijn aan mezelf. Eerlijk en in verbinding met mijn omgeving, zonder weg te duiken,

Het afgelopen jaar heb ik me nog dieper verbonden met Annemarie, mijn rol als bonusvader steeds meer op me nemend en de verantwoordelijkheid die er bij komt kijken. Mijn man zijn verder onderzocht: echt verantwoordelijkheid beginnen nemen voor mijn leven en dat van anderen die bescherming nodig hebben van een man.

Alles tegen het licht gehouden, van spullen, kleding, relaties, appgroepen. Ondertussen voelde ik me gedragen door de plek op de natuurcamping. Een plek waar we eindelijk konden landen en wat al langer in de energie voel baar was nu echt fysiek konden neerzetten. Het leven, simpeler, in de natuur, met de seizoenen, een tribe opbouwend.

En de muziek, die steeds meer en vrijer uit me wil stromen.

En voor nu, heb ik alle afspraken en verplichtingen afgezegd. Stap ik in de leegte. Voelen wat ik losgelaten heb en nu toelaat en vastpak in het leven.

Ik voel dat volledig trouw en eerlijk zijn, mijn verantwoordelijkheid pak in het moment me uiteindelijk vrijheid geeft. Een vrij man. Die zijn draad spint. En gaat voelen hoe hij wordt opgetild. Gedragen door het leven.

Nieuwsgierig naar zijn bestemming, en voor nu geniet van zijn reis.

Liefs, Stijn