Begin 2024 zette ik mijn intentie voor het jaar. Ik voelde het helder: dit wordt het jaar waarin mijn gezin mag groeien naar het hoogst haalbare voor ons allen.

Ik wist toen nog niet wat dat betekende.

Ik wist niet dat mijn partner en ik uit elkaar zouden gaan. Dat mijn kinderen halve weken in het huis van hun vader zouden wonen. Dat ikzelf — samen met Stijn — een nieuw leven zou opbouwen in een tent, midden in het bos.

Had ik het geweten, had ik mogelijk teveel angst gehad om de stap te zetten. Maar door in het niet-weten te stappen, te vertrouwen op het hoogst haalbare, werd het stapje voor stapje zichtbaar. Welke weg ik te bewandelen had.

Er was angst voor verlies, rouw, verandering. Maar ook het gevoel van avontuur. De wens voor vrijheid. Mijn diepe nieuwsgierigheid won het van de angst.

In plaats van vast te houden, hield ik mijn handen open. En het leven stroomde er doorheen — pijnlijk, rauw, verwarrend. Maar ook bevrijdend, krachtig en liefdevol. Met tijd en wijle heb ik zin om te verdwijnen omdat het pittig is. Maar meestal voel ik mijn hart expanderen — omdat ik keuzes maak die goed zijn voor mezelf. Keuzes die ik nog nooit eerder zo helder heb gemaakt en gevoeld.

Ik heb ervaren dat rouw en liefde hand in hand gaan. De liefde voor mijn gezin, voor hoe het was, heeft ruimte gemaakt voor een nieuwe vorm — iets dat misschien wel rijker, eerlijker en meer afgestemd is op wie we nu zijn. En mijn kinderen floreren in het bos, met meer kinderen en volwassenen om hen heen die hun iets anders aanbieden.

Uiteindelijk is dit het hoogst haalbare voor alle partijen. En ontvouwt zich een leven dat er anders uitziet dan voorheen.

Precies zoals ik het had gevoeld — maar nooit zo had durven dromen.

Liefs, Annemarie