Ik werd opgevoed met het idee dat verstand regeert. Dat een vrouw pas serieus genomen wordt als ze past binnen de structuren. Ik wist niet eens dat er iets buiten deze structuren bestond.

En dus werd ik huisarts. Hield me braaf aan alle regels. Bouwde een leven op dat klopte op papier en binnen de normen van onze maatschappij.

Maar diep van binnen brandde er een klein vuurtje. Het smeulde zachtjes.

Mijn lichaam gaf de eerste signalen — slapeloze nachten, somberheid. Mijn hart volgde met een diepe wens om mezelf weer terug te vinden. Mijn essentie.

In 2017 begon mijn transformatie. Een pad waarin wat niet écht van mij was, steeds verder afbrokkelde — en in het laatste jaar in een rap tempo. Ik liet eerst mijn werk los, toen mijn relatie, en vervolgens mijn huis zoals ik het kende. Wat overbleef was steeds meer mijn essentie: ik, vanuit het nulpunt, naakt voor het leven, klaar om opnieuw geboren te worden.

Ik koos steeds meer voor een leven dat niet in een hokje past. Vrijheid door tijdelijk in een tent te gaan wonen midden in de bossen. Als nomade mijn werk te doen op diverse plekken in het land. Elke dag opnieuw te kiezen voor mezelf en mijn nieuwe liefde. Mijn intuïtie als innerlijk kompas, mijn ritme bepalend.

Het lijkt wellicht extreem. En het is zeker niet makkelijk — en het hoeft jouw pad niet te zijn. Het is intens, confronterend, soms pijnlijk. Maar ook zo bevrijdend, opschonend en bovenal waarachtig echt leven. Het voelt als kiezen voor het leven waar mijn ziel al heel lang op heeft gewacht.

Ik leer meer en meer hoe het is om op mezelf te staan. Mijn stormen te trotseren en te verzachten in plaats van te verharden. Mijn tranen te laten stromen en me kwetsbaar op te stellen. Mijn innerlijke wilde vrouw de weg te laten bepalen — als een meanderende beek in plaats van een kanaal.

Ik voel hoe alles steeds meer in mij zit: de man met lef, de wilde vrouw, de moeder, de pionier, de zielsgeliefde en het speelse kind.

Ik hoef mezelf niet meer kwijt te raken of van mezelf weg te lopen. Ik kan steeds weer opnieuw kiezen voor mezelf.

Liefs, Annemarie