Mensen verklaren ons voor gek. Tijdelijk op een natuurcamping wonen. Met jonge kinderen. In een tent. In de kou. Sommigen kunnen het niet meevoelen — te koud, te primitief, te... vul maar in. En anderen zijn stiekem een beetje jaloers, al zeggen ze erbij dat ze het vast romantiseren.

Maar hier, op de camping, zijn wij niet de enigen. Een vader in scheiding vindt er zijn rust. Een moeder uit een klein appartement ademt hier meer ruimte. Een vrouw met long-covid woont tijdelijk met haar hond in de natuur om te herstellen.

Als vanzelf ontstaat er een community. We lenen spullen, drinken samen koffie uit een goede percolator, delen verhalen en levens. De kinderen crossen na school en in het weekend door de bossen, spelen, slapen met rode blossen op hun wangen. Geen iPad, geen luisterboek, zelfs geen Donald Duck — het bos lonkt sterker.

Samen hout hakken. Bewustzijn op de natuur. Dicht bij elkaar slapen in warme wollen slaapzakken. Wakker worden met spechten die elkaar begroeten.

Het is niet de makkelijke weg. Maar het avontuur — het volledig durven loslaten — lonkte te erg. We zijn op ontdekkingsreis. Naar anders wonen, leven, zijn. En ontdekken steeds meer wie we ten diepste zijn. Hoe dat zich, stap voor stap, mag ontvouwen.

Wat ik daarin zie raakt ook aan de inwijdingen en aan wat ik breng in de mind-body opleiding. Want ook daar is het spannend én vernieuwend om het oude los te laten. We zijn gewend om te leren van een teacher — kennis te ontvangen van iemand anders. Maar dat is geleende kennis. Toepasbaar, maar vaak niet doorleefd. Niet belichaamd.

"Ik had het wel gelezen dat we meteen zelf aan de slag zouden gaan, maar ik dacht: dat zullen we nog wel eens zien. Jullie zijn toch de teachers? Maar na deze twee dagen… voel ik hoe waardevol het is om mijn eigen wijsheid te laten stromen."

Want dat is wat ik zo vaak zie gebeuren: er wordt iets her-innerd. De ziel herkent iets. En er stroomt iets wat niet geleerd is — maar wat altijd al in je zat.

Het diepste medicijn dat jij bezit komt voort uit je eigen thema's en wonden. Dat kun je niet leren uit een boek, niet van een guru met een spiritueel ego. Alleen ervaren. In het echte leven. Via precies de juiste ontmoeting, met iemand die jouw thema spiegelt.

Dan ben je elkaars leermeester. Héler én geheelde. Zo puur, zo groots en schoon.

En ja, het vraagt lef. Ook van mij. Om opzij te stappen — niet boven de groep, maar ernaast. Meteen. En te vertrouwen op de wijsheid die al in de groep aanwezig is.

Want als ik het dan zie gebeuren, recht voor mijn ogen — iemand die zichzelf voor het eerst hoort, die voelt wat er altijd al in haar zat — dan weet ik het weer. Dit is waar ik het voor doe.

Liefs, Annemarie