Een onderwerp van jewelste.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik het niet durfde of kon inzien. Hoe ver we al verwijderd van elkaar waren. Ik wilde daar niet naartoe. Maar dan ook echt niet naartoe.

En dus ging het met tussenstapjes — onder het mom van een open relatie hebben we het geprobeerd. Maar dat ging niet.

En dus moest hij de stekker eruit trekken. Want ik kon het niet. De consequenties te groot — mijn kinderen minder zien.

En toen de hoge woorden eenmaal gezegd waren en we echt eerlijk durfden te zijn, voelde ik hoe lang we eigenlijk al niet meer bij elkaar pasten. Hoe de golven van onze beide levensenergieën tegen elkaar doodsloegen — hoe graag we dat ook anders zouden willen zien. Het was zo. En we konden er niet meer omheen.

En mijn kinderen?

Die hebben het soms zwaar met de wisseling. Maar over het algemeen floreren ze. Ze hebben de energie van hun papa en hun mama weer terug — puurder en echter dan ooit. En een bonuspapa, waar vooral de oudste dol op is. En allerlei bonusouders, honden en kinderen rondom hen.

It takes a village to raise a child. Die community komt zo dichterbij.

Ik ben een mama die zichzelf verloor de afgelopen jaren — onder het mom van een goede moeder willen zijn, het heel erg goed willen doen, een perfectieplaatje nastreven. Maar ik was mezelf totaal kwijt geraakt. En mijn ex ook. We waren zowel onszelf als elkaar kwijtgeraakt, zonder dat we dat echt goed doorhadden.

We dachten dat we het goed voor elkaar hadden met onze vrije liefde. Maar eigenlijk was het de diepere zielsverbinding die we misten bij elkaar.

En nu?

Nu behangen mijn jongens kastjes bij de tent. Eigen look, nieuwe sfeer, frisse energie. Ze malen hier in het bos niet om een iPad, telefoon of filmpje. Er is genoeg te doen, elke dag.

Gisteren hebben ze ijsjes verkocht met een skelter.

Liefs, Annemarie