Ik ben te licht bevonden, omdat ik lichaamswijsheid heb genoemd in mijn post. Een uitspraak die stamt uit de tijd van de heksenvervolging.

Aanstaande vrijdag komen we bijeen, als artsen tijdens een intervisiebijeenkomst. In Almen. We zullen verhalen delen aan het vuur, samen zingen, elkaar zien voor wie we zijn, met ieder zijn of haar medicijn, in kracht en in alle kwetsbaarheid. Ik stel me voor dat we honderden, wat zeg ik, duizenden jaren geleden ook zo zaten, rondom datzelfde vuur, onder dezelfde sterren, de maan, gedragen door moeder aarde.

Ik ben te licht bevonden.
In Almen, zo het toeval wil, belandde de laatste heks op de brandstapel nog maar een paarhonderd jaar geleden.

Als ik toen had geleefd, dan was ik nu in een kerker opgesloten geweest. Ik werd ook gefolterd. Mijn gehavende gezicht werd aan het volk getoond. Daar stond ik dan met gebogen hoofd.

Vergetend wat ik toen wist, in een vorig leven, begon ik mijn weg opnieuw in de zorg. Me houdend aan protocollen, een gezonde dosis argwaan tegen homeopathie, acupunctuur en de werking van geneeskrachtige planten was ik veilig.

Tot ik me weer dingen begon te herinneren: dat we natuur zijn, dat we de natuur niet zomaar kunnen beheersen, naar onze hand zetten. Dat meebewegen met de stroom van het leven gemakkelijker gaat dan de natuur te ontkennen en te controleren.

Gelukkig kan ik er in deze tijd gewoon voor uit komen, voor deze diep gevoelde wijsheid. Een wijsheid die in ieder van ons zit. We hoeven het ons alleen maar opnieuw te herinneren: het juiste poortje te openen. Meestal is dit de poort direct naar het hart, de ziel.
Blij dat ik nu leef en dat ik dit nu met geheven hoofd mag uitdragen.

Liefs, Stijn.