De Buurvrouw

Gisteren werd ik aangesproken door de buurvrouw. De jongens, een groepje van 5 waren luidruchtig geweest. Ze had het al even aangezien en wilde er al wat van zeggen. Maar ze wachtte tot het dan echt teveel werd. Op hoge poten kwam ze bij ons aan. Net op het moment dat er een moment van rust ontstond en we aan tafel gingen. Ik voelde aan Annemarie dat het volledig uit de lucht kwam vallen, deze opmerking en dat ze hier helemaal niet op zat te wachten. Ze had er de ruimte niet voor. Dat het al zwaar genoeg is, leven buiten, met kinderen.

De vrouw van de na-oorlogse generatie vertelt dat ze op de natuurcamping van haar rust wil genieten.

Ze richt zich tot mij, omdat ik haar wel zou begrijpen. En dat doe ik ook wel. Ik heb me voorheen ook wel gestoord aan kinderen. Luidruchtig, terwijl ik va mijn rust wil genieten. En dan vraag ik me af waar ik me aan stoorde. Diep van binnen voel ik dat ik het juist mooi vindt om te zien, dat de jongens helemaal opgaan in hun spel. En dat gaat gepaard met geluid.

En voorheen zou ik me schamen, zou mijn eerste reactie zijn, niet opvallen, aanpassen, de jongens in bedwang houden.

Dan denk ik terug aan de momenten dat ik tot rust werd gemaand. Dat ik bij mijn oma op bezoek kwam, met een wit vloerkleed. De ramen gelapt, de donker eiken tafel glimmend gepoetst, zilverwerk op tafel. Netjes. Opzittend. En ik mocht wel piano spelen, maar alleen op de witte toetsen. Eigenlijk mocht ik er wel zijn, maar mijn wilde jongetje, met modder aan zijn laarzen moest buiten blijven.

En ik zie wat ik hierdoor lang een rem heb gehad, in mezelf. Op mijn levensenergie. En hoe dit er eigenlijk ook niet mag zijn in de samenleving.

En ik wil haar even helemaal niet begrijpen. Die kant ook eens voelen. Want ik heb altijd al zoveel rekening gehouden met anderen. Ik wil de buurvrouw wijzen op de natuur, die ook niet rustig is. In de zomer gaan we ook niet langs de kikkers in de vijver, waar een orgie aan de gang is, kan het wat zachter? Of bij een hevig onweer, kan het niet wat rustiger?

En ze vraagt of we rekening kunnen houden met haar. Maar rekening houden in de ogen van de na-oorlogse generatie betekent jezelf terughouden. Inhouden.

Ik stel me voor hoe ik het zou vinden als ze zelf "overlast" zou veroorzaken. Ze zou zingen onder de douche, net te luid en een beetje vals. Of misschien uitbundig zou kreunen tijdens een vrijpartij. Dan zou ik haar voelen, en zien, dat ze mens is, net als ik en dat er ook levenskracht in haar mag stromen. Dat ze de jongens zelf aanspreekt als het even teveel is, in plaats van zich tot de ons ouders richt. Want ik wil ze niet tot rust manen. Ik moedig ze aan.

En ik weet waar het vandaan komt. Dat die generatie weinig liefde heeft gekend. Dat kinderen niet als kind werden beschouwd, maar als jonge volwassenen die klaar werden gestoomd als een radertje in een industrieel systeem. Ik zie een uitgebluste man aan haar zijde. Zichzelf dagelijks kapotgewerkt. Ik zie een vrouw die zich als moeder heeft weggegeven en vervolgens jonge moeders als Annemarie niet ziet staan in het moederschap.

En nu ze eindelijk met pensioen zijn, willen ze van hun welverdiende rust genieten. Het ervan nemen.

Zo zien we elkaar niet. Kunnen we elkaar niet zien in waar we vandaan komen, wat we nodig hebben.

Ik kan moeilijk respect opbrengen voor deze generatie, wanneer ze onze generatie niet echt dragen. Dat ze eigenlijk willen dat wij hèn dragen. Dat ze niet echt levenswijsheid hebben opgedaan om door te geven.

En toch bedank ik ze. Voor de spiegel. Voor wat er nu in mij aan het transformeren is. De delen in mezelf die er steeds meer mogen zijn. De levenskracht die ik er nu wel steeds meer kan laten zijn, in de jongens en in mij.