Wat is vrijheid eigenlijk? Bestaat ze buiten mij, of leeft ze vanbinnen? En wat als dit gevoel zo essentieel voor me is dat ik er niet omheen kan. Dat vrijheid me het gevoel van leven geeft. Mij laat ademen.

Vrijheid heb ik ervaren in Guatemala — springend van een negen meter hoge brug, wetend dat ik alleen verantwoordelijk was voor mezelf.

Vrijheid voelde ik telkens wanneer ik na een coschap mijn witte jas uittrok, met de diepe zekerheid: dit hoef ik nooit meer opnieuw te doen.

Vrijheid openbaarde zich juist na onvrijheid.

Onvrijheid was voor mij de rol van arts, met haar zware verantwoordelijkheid. En ook de rol van moeder, waarin ik — in de niet-gedragenheid van onze maatschappij — een diepe onvrijheid heb gevoeld.

Toen ik mijn eigen werk vormgaf en co-ouder werd van mijn jongens, kwam er opnieuw een immens gevoel van vrijheid. Ook het leven buiten, het ervaren van weer en wind, is voor mij vrij zijn.

Totdat de vader van mijn kinderen enkele maanden geleden ernstig ziek werd — met een zeer onzekere prognose.

Naast diep verdriet, onzekerheid, hoop, vrees en rouw om wat nu al niet meer is, voelde ik ook iets anders opkomen:

een nieuwe, overweldigende verantwoordelijkheid. Te veel. Te belangrijk. Te eenzaam. Te onvrij.

Hoe kan ik toch een vorm van vrijheid ervaren in een situatie die zoveel van me vraagt en me zo onvrij laat voelen?

Wat is interne vrijheid dan eigenlijk? En hoe vind ik die hier, nu?

Voor nu heb ik geen antwoorden. Alleen tranen om het immense verlies. Om het gevoel iets te moeten dragen wat te groots is. En te ervaren dat als alles op scherp staat, alles opnieuw wordt gewogen.

Liefs, Annemarie