Afgelopen maandag begon ik een mentorship bij Marja.

Ik had geen idee waar ik aan begon. Of eigenlijk — ik heb nog steeds geen idee waar ik aan begonnen ben.

Behalve dat ik haar voelde.

Ik voelde haar waarheid door haar heen stromen. Ik voelde dat wat ze schrijft, wat ze belichaamt — waarachtig is.

En dat ik daarvan wil proeven. Dat ik wil zien hoe anderen hun waarheid leven. Hoe ze die plek innemen, en van daaruit durven spreken.

En ik voelde ook: ik wil haar de inwijdingen cadeau doen.

Omdat dat voelt als een eerlijke uitwisseling. Omdat dát mijn plek is — de plek waar ik vanuit mijn waarheid mag spreken, mag geven, mag zijn.

We spraken elkaar aan de telefoon. En we voelden allebei een ja.

Een ja om elkaar te voeden. Om elkaar te voelen. Om ieders plek te zien.

En te zien hoe krachtig het is — als ieder op zijn eigen plek staat en elkaar daarin bekrachtigt.

Want dan tillen we elkaar op. Dan brengen we elkaar naar een hoger level. Dan herinneren we elkaar eraan waarom we hier zijn.

En dat is, denk ik, wat we met elkaar te doen hebben.

Ieder voelen waar je plek is. Vanuit daar je waarheid spreken. En ook samen durven zijn in die waarheid.

Hoe voedend is het — om daarin elkaar te zien? Om daar erkenning voor te krijgen?

Dan voel je: er is overvloed. Iedereen heeft zijn eigen plek. Er is geen concurrentie als je écht op je plek durft te staan.

Liefs, Annemarie