Dit waren de wijze woorden van Bruce Lee en hij heeft ze vast uit de leer van de Tao.

Water, het zo speelse en opschonende water van een zomerse regenbui, de kalme zachte en gestage gang van een bosbeek, het wiegen en spoelen van de Noordzee, de diepte en de onstuimige mysterieuze massa van de oceaan, een wilde bergrivier die uiteindelijk uitmondt in de zee. Allemaal hetzelfde water met zo een ander karakter.

Poeh hee. De inwijdingen. Ze zijn voor mij net zo helend en een inwijding als voor de deelnemers. En dat is precies de bedoeling voel ik. Als het voedend is voor mij, dan is dat ook voor hen het geval. Zo anders als het harde werken dat ik voorheen deed als huisarts, met mijn hoofd vooral.

De afgelopen inwijdingen stonden in het teken van water vuur. Voor mij staat water voor overgave, speelsheid en levensstroom: zonder vast te houden aan de uitkomst of het perfecte plaatje.

Aan de ene kant wil ik niets liever dan dat, spelen in het moment en laten ontstaan wat er wil en daarnaast,
heb ik er een oordeel op. Vindt mijn gewonde man in mij het onzin, intuïtie. Wil hij weten waar we aan toe zijn. Wil weten wat ik ga spelen, zodat het perfect is, zodat het niet mis kan gaan. En toch....

Zo mocht ik op de dag van het water, invoelen welk water helpend zou zijn voor elk van de deelnemers en dit vervolgens laten klinken in de muziek. Een bedding en een poort naar heling. En aanvankelijk zag ik niet wat hiervan de kracht was. Voelde ik me erbuiten staan, gewoon een muzikale opluistering van het geheel.

Pas toen ik van alle deelnemers mocht horen wat het voor hen gedaan had, voelde ik in volle omvang de betekenis en waarde van mijn spel en aanwezigheid. Dat het Annemarie ondersteunde om de energie van de inwijding van het water door haar heen te kunnen late stromen, dat het voedend was voor de persoon die het water mocht ontvangen en precies klopte met wat er op dat moment nodig was. En daarnaast gaf de muziek een bescherming van de geluiden om ons heen, zodat er een veilige bubbel mocht ontstaan waarin ieder van ons helemaal kon zakken. Pfff, dat raakte me wel.

Zo voedend voor mijn innerlijke vrouw. Het gaf haar bestaansrecht.
Mijn blinde vlek werd belicht en mijn gewonde man werd zo het zwijgen opgelegd.

Luister naar de bosbeek.

Liefs Stijn.