Een wandeling in Wijk aan Zee

Een week geleden wandelde ik met een van mijn beste vrienden door de duinen bij Wijk aan Zee. Hij gaat naar Oostenrijk de komende week vertelt hij. Hij mist dat ik er niet bij zal zijn. En ik deel het gevoel. Ik had niet bedacht dit jaar te gaan snowboarden. Jaren achtereen deed ik dat met met een groepje mannen van verschillend pluimage, dezelfde passie delend, voor de bergen en spelen in de sneeuw, samen.

De dag erop krijg ik het bericht dat er iemand is uitgevallen, hij is niet verzekerd voor annulering, of ik zijn plek in kan nemen.

Ik twijfel en denk in eerste instantie, nee.

Er zaten ook wel oordelen in mij: heb ik het wel verdiend, zaken zijn nog niet afgerond van mijn oude leven, past het nog wel bij mij, heb ik er nu wel het geld voor over, kan ik er nog achter staan, wintersport en wat het met zich meebrengt aan natuurschade...

Annemarie voelt ook deze zekere strengte en vraagt me wat ik echt zou willen.

Dan voel ik ook, ontken ik niet een deel van mezelf als ik niet mee ga? Dat dit en kans is? Een mooie overgang van een gevoelde en gedroomde toekomst naar een geleefde toekomst. Van binnen naar buiten. Een intermezzo om de nieuwe tijd die komen gaat te beginnen. Te ervaren of en hoe ik veranderd ben de afgelopen tijd in samenzijn met deze fijne mannen de me al jaren kennen.

Vervolgens...

Nog geen week later voel ik de sneeuw op mijn gezicht en rijd ik op gevoel met matig zicht mijn weg naar beneden. Genietend van elke seconde, ook al zijn het niet de 'perfecte' omstandigheden, ik geniet van de ervaring, de beweging.

De volgende dag schijnt de zon. Vergezichten ontvouwen. Ik voel me welkom hier. De rotsachtige pieken maken me dat ik met ontzag naar ze kijk. Ik luister naar de bergen en hoor wat ze me vertellen.

De bergen zeggen: We staan hier door de tijd, miljoenen jaren. Als prachtige altaren. Generaties voorbij trekkend als in een lidslag van de tijd van een mensenleven. Alles komt en gaat, seizoenen, klimaatveranderingen. Bomen, dorpen, wegen, pistes, ingrepen van de mens. We dragen het zonder moeite, aanschouwen het als grote getuigen. We oordelen niet. We presenteren het, dragen het, de besneeuwde sparren, de pistes als een speelveld.

Let wel: we zijn onverschrokken, bereid je goed voor op een bezoek.

De bergen geven en ze nemen.

Yin

Daar waar ik de afgelopen weken de aarde in groef om alles te doorvoelen wat er ook maar gevoeld wilde worden en de leegte te ervaren zonder dat het nieuwe zich al helemaal gevormd had. De donkerte. Alles overheersend, maar zo opschonend. Toch zou ik er zo maar in kunnen blijven hangen, het dal, de yin.

Yang

En zo reisde ik nu naar boven, naar het licht. Dichter bij de hemel, de kosmos. Wanneer ik mij voorbereid op mijn doel, de top, word ik beloond met een fenomenaal uitzicht en kan ik alles overzien, tot in de kleinste details. Ik zie dat alles gebeurt met een reden en ik onderdeel ben van een groter geheel.

De herinnering

Twee raven vliegen voorbij. Ze zijn er vaker de laatste tijd, als ik in de natuur ben. Ze staan voor mij voor trouw en liefde. De lucht voelend met hun penveren als vingers. Ieder hun eigen vlucht op enige afstand, toch onmiskenbaar een paar vormend, op de thermiek.

Het luchtruim als hun domein. Een kwieke draai toont me hun speelsheid, lichtheid, om moeiteloos te zweven en van richting te veranderen in een ogenblik, omdat het van hen verlangd wordt, of omdat ze dat gewoonweg willen uit spel.

Balans

En zo breng ik mijn yin en yang weer in balans. Samen in de bergen, voel ik dat ik mag genieten, samen met mijn vrienden, me lavend aan de zon, sneeuw de kracht en wijsheid van de bergen en mannenliefde. De strengheid waar ik de oorsprong van ken, laat ik los, achter, hier in de bergen. Laat ik nog meer los van afgelopen jaar en omarm ik ook weer meer mijn speelse en krachtige ik. Zo bereid ik me voor op m’n eigen vervolg, zoals ik wil werken, in samenwerking met m’n tribe uit het oergeneeskunst platform en de inwijdingen met Annemarie.

Liefs, Stijn.