Tijdens de Yule nachten die ik momenteel samen met Annemarie beleef in mijn camper op een natuurcampeerterrein in Drenthe, maakten we gisteravond, op de 4e nacht, Kerstavond, contact met de moeder van het licht. We hebben de nachten verbonden met de verschillende chakra's en vannacht en vandaag staan in het teken van het hartchakra. Specifieke thema's die hierbij horen zijn compassie, dankbaarheid en zelfliefde.

Mijn gedachten gaan uit naar eind november, de middag en avond dat ik afscheid nam van de patiënten uit mijn praktijk en van mijn collega's.

Ik had een ruimte gereserveerd die het midden had tussen een café en huiskamer. Die ochtend stelde ik me voor hoe de middag zou gaan verlopen. Ik zag voor me hoe mensen afscheid van me namen en me veel wilden vertellen, en allemaal zouden vragen wat ik dan nu toch eigenlijk zou gaan doen.

Ik werd overmand door een gevoel van zwaarte. Was dit eigenlijk mijn manier van afscheid nemen? Deed ik dit voor de mensen uit mijn praktijk of voor mezelf?

Ik stelde me voor hoe mijn ideale afscheid er dan eigenlijk uit had gezien, als ik het helemaal voor het zeggen had. Ik herinnerde me een kunstopstelling van Marina Abramović, waarbij mensen plaatsnamen tegenover haar aan tafel. Woordeloos maakten ze contact. Quality Time heette de opstelling.

Tranen stroomden over mijn wangen. Mensen zouden me met hun ogen vertellen wat ze te vertellen hadden. Ik hoefde niet te luisteren, alleen te zijn, te voelen en in ontvangst te nemen.

Ik voelde hoe vaak ik had geluisterd tijdens consulten na een drukke dag werken, en er eigenlijk niet de ruimte meer voor had om er echt voor hen te zijn. Ik deed het omdat het er nou eenmaal bij hoort en dat is wat je doet. Hoe zag mijn ideale werkdag er dan eigenlijk uit? Waar was ík al die tijd geweest?

Ik nam me voor om het nog zo te gaan doen ook. Ik richtte een hoekje van de ruimte in met twee relaxfauteuils waar mensen één voor één konden plaatsnemen, en ik ze helemaal zou kunnen ontvangen. Annemarie lichtte de mensen in en ik nam plaats.

Maar mensen willen niet stil zijn. Ik voelde hun ongemak. Ze wilden vertellen wat ik voor ze betekend heb, me bedanken met woorden. En door eerder de emoties van verdriet en zwaarte toe te laten, en door mezelf de ruimte te geven om het ook anders te doen, ontstond er ruimte. Ruimte om weer te luisteren en om zoveel liefde, dankbaarheid en gedragen-zijn om wie ik ben te ontvangen met een vol en open hart. Tot in elke vezel van mijn lijf liet ik het in me doordringen. Een mooier afscheid had ik niet kunnen wensen.

De dankbaarheid is nog tastbaar aanwezig in mijn camper: kaarten gespeld op hout en enkele kunstwerkjes hangen er als herinnering — herinnering dat ik goed voor mezelf mag zorgen en dat ik er mag zijn, met alles wat ik voel. Zodat ik er ook voor anderen kan blijven zijn, met een vol en open hart.