Ik ben even op mezelf. Of even, voor zolang dat mag duren. Mijn systeem was overladen. Een shut down, zo voelde het. Ik voelde me verloren, sloot me af, stoorde me aan mijn omgeving. Stoorde me aan de kinderen, aan Annemarie. Voelde mezelf niet meer.

Geen vaste plek om voor ons beide om te wonen. (Annemarie heeft gelukkig haar plek kunnen vinden). Weinig inkomsten.

Annemarie voelde zich te veel. En ze voelde ook veel. Eigenlijk het hele veld aan emoties dat zij was beginnen dragen. En hier kwam een oud patroon naar boven. Ik was toch weer van mijn kern gedwaald. Ook al nam ik me nog zo voor dit niet te doen.

Ik was gaan dragen voor haar: zijn en zorgen voor de kinderen, maar zij was mijn emoties aan het dragen. Ik was er en tegelijk ook niet. En dat was ook veel. En ik kon het niet (aan)zien. Als een spiegel, want ik had mijn eigen emoties aan te zien.

En mogen die er eigenlijk wel zijn?

En dat was veel. En precies de bedoeling. Zo voel ik nu. Een oud patroon dat nog even hallo komt zeggen. Het wordt me steeds helderder.

En nu recalibreer ik. Op mezelf. Even alle ruimte om de dingen te doen die ook nog mogen gedaan en gevoeld worden. Een afwikkeling van een huwelijk. Uitgestelde rouw.

En zo kwam gisteren een animatie voorbij. "Als je begrijpt wat ik bedoel van Marten Toonder". uit 1983. Jeugdsentiment.
Als kind was ik altijd enorm verdrietig bij het vertrekken van Zwelgje de zwelbast naar de zwarte bergen.

En nu zie ik dat er veel meer achter deze animatie verscholen ligt dan ik op het eerste gezicht dacht. Zwelgje staat misschien wel voor mijn emoties, mijn speelse zijn, mijn soms teveel zijn, woede. En ook mijn open zachte warme hart. En hoe lang dat deel er maar aangepast mocht zijn. Ik eigenlijk niet de bedding en begeleiding heb gekend om zwelgje helemaal er te laten zijn. Ik vond zwelgje dus maar lastig. Ik hield me klein.

Maar ik zag tegelijk dat Olivier b Bommel wel wist hoe hij met dit manneke om moest gaan. Hij erkende zwelgje. Als een vader, aanwezig, vriendelijk, wat rommelig en kneuterig, maar wel zonder oordeel. De mannelijke bedding om zwelgje er te laten zijn. Met zijn zware berenstem zegt hij wanneer Zwelgje zichzelf liet gelden toen hij niet in bad wilde:
"dag manneke, zijn ze lelijk tegen je geweest?"

En die erkenning is wat me raakt. Dat zo gezien worden.
En dat is wat ik ook zocht in een relatie, onbewust.

En juist die mannelijke bedding ben ik nu aan het herinneren. Ik voel dat hij in me zit. De Bommel, de vader. In mijn bekken, mijn onderbuik, gegrond. En dat ik wel kan zijn, met zwelgje. Dat zwelgje niet teveel is.

En hoe Zwelgje daarmee ook kan staan voor mijn vrouwelijke pool. Die heeft bedding nodig. Net als Annemarie, net als de kinderen. En dat begint bij mezelf. Door te zakken in mijn bekken. Dan kan ik mijn Zwelgje de ruimte te geven en erkennen. Dan verzacht ik en gaat mijn hart open.

Wederom kwam er veel los. Aan nieuwe inzichten, diep verdriet en ook diepe verbinding.