- Bomenpapa, de boodschap van de lariks -

De jongste van Annemarie noemde me dit jaar papa, bomenpapa. Vader van de bomen. Een eervolle titel zo. En ergens heeft hij gelijk. Als jongetje en ook later heb ik altijd met ontzag naar deze bewoners van onze planeet gekeken. Tekende ik ze tot in detail met oog voor de bast, de wortels, stevig in de aarde, de vertakkingen tot in de hemel en de blaadjes, ritselend in de wind. En er hoorde dan ook een holletje bij voor een eekhoorn of een uil.

Vandaag was ik in de natuur op deze prachtige dag. De Brabantse Strabrechtse heide. Grond met aardig wat geschiedenis. Mijn geboortegrond, maar door het katholieke geloof ook altijd wat zwaar aanvoelend. Het is er nog niet helemaal los van gekomen. Het zit diep in de akkers, de vezels van mensen. In mij.

Maar daar met de zon is er ook wat licht en de bomen en struiken staan op veel plaatsen in vuur en vlam.

Maar de boom die dichtbij me was het afgelopen jaar is de lariks. Ik hield hem in de gaten. Hij was er voor mij wanneer ik hem nodig had. Wat kan ik van jou leren?

In de winter is het een kale wat rommelige boom, die je misschien nog geen blik waardig zou gunnen. En op de bodem is het ook nog eens een zootje: takken al dan niet met de kenmerkende roosvormige kegeltjes, vaak ook met mos. Licht glooiend. Ook wel een feeërieke omgeving. Sereen, zo staan ze met een aantal bij elkaar. Een mooie plek voor een tovenaar.

En dan in het voorjaar ontstaat er zomaar uit dat nietsige hout kleine groene rozetjes van naaldjes in het mooiste zachte groen.

Een speelse boom als je het mij vraagt. Eentje die groeit zoals hij wil. Een eigenwijs ding! Je ziet zomaar een tak die doorgroeit en bijna even lang is als de boom zelf. Of een gespleten top. Hij groeit waar het wil en geeft niet om wat je ervan vindt.

Hij staat ook nog eens niet helemaal op zijn plek. Het liefst staat hij in de bergen. Maar goed, hier in Nederland wil hij het ook wel doen, hetzij iets minder uitbundig en met enige rem op zijn leeftijd.

En dan in de hersft, worden die prachtige naaldjes geel. Pffff, met van die zwierige takken lijken het wel likkende vlammen. Als een eerbetoon aan wat ze voor hem betekend hebben. Vervolgens laat hij ze los, allemaal, in een vrij rap tempo. Wow!

Ik ben de lariks, eigenzinnig, krachtig, flexibel, wars van wat anderen van me vinden. Ik focus me op wat ik belangrijk vindt. Meester in het loslaten, eer ik wat me diende.