Ik zit in een stoel voor de camper. Onder mij staat een doos vol dagboeken uit mijn kindertijd. Vanaf mijn tiende schreef ik bijna dagelijks. Om mijn binnenwereld te ordenen. Om te begrijpen wat ik voelde, wat ik niet kon zeggen, maar wél scherp waarnam. Schrijven was mijn anker. En nu grijp ik daar steeds vaker naar terug.

Nu liggen deze dagboeken onder mij te wachten op het inzien en loslaten. Omdat het niet meer past in mijn tiny-huis-leven. Naast alle andere dozen zoek ik ze uit. Bladzijde voor bladzijde. Als een ritueel. Niet zomaar opruimen, maar een afscheid van wie ik was. En misschien: een uitnodiging aan wie ik aan het worden ben.

Ik schreef over hoe mensen zich tot elkaar en tot mij verhouden, en probeerde zo grip te krijgen op mijn binnen- en buitenwereld. Ik probeerde mijn plek te vinden tussen mensen die me zowel fascineerden als beangstigden. Want ik wilde niets liever dan in contact treden met leeftijdsgenootjes om me heen — maar vond het ook spannend.

Relaties waren toen mijn bezigheid. En zijn dat, in andere vormen, nog steeds. In de wens om te filmen, in de keuze tussen psychologie en geneeskunde — geneeskunde is het geworden — en in de aantrekkingskracht van relatietherapie tijdens mijn co-schap psychiatrie.

Die fascinatie voor hoe wij mensen ons tot elkaar verhouden is nooit verdwenen. Sterker nog, het is de rode draad in alles wat ik ben gaan doen. Als arts, als moeder, als geliefde, als begeleider. En ook vanuit het sjamanisme, waar verbinding centraal staat — met jezelf, met de natuur, met elkaar.

En toch — nu ik mijn binnenwereld opnieuw zichtbaar maak voor een grotere groep, voel ik die oude spanning weer opkomen. Alsof het meisje dat toen in haar dagboek schreef, nu via dit kanaal opnieuw zichtbaar wordt. En met haar de twijfel: mag ik er zo zijn? In volle gevoeligheid? In rauwe waarachtigheid? Ook als ik me heel kwetsbaar voel?

Ik merk hoe snel ik wil verdwijnen. In de tent. In het bos. In het vertrouwde gesprek van mens tot mens, waar ogen elkaar raken. Waar ik weet dat ik even mag zijn — met mijn tranen, mijn rouw om wat er niet meer is, maar ook met het volle hart dat dankbaar is voor deze stappen. Dat eindelijk voluit kan genieten van haar keuzes.

En tegelijk voel ik hoe belangrijk het is om hier ook te verschijnen. Niet perfect, niet af, maar aanwezig. Want wat ik zie gebeuren in de groepen die ik begeleid, raakt me. Wanneer ik mijn verhalen deel, openen anderen zich ook. Niet om mij te volgen, maar om zichzelf te her-inneren. Mijn waarachtige beweging — het durven zakken naar die rauwe, eerlijke lagen in mezelf — resoneert. Niet als waarheid voor de ander, maar als uitnodiging voor hún waarheid. Ik zie hoe het hun verlangen aanwakkert om óók zo diep te zakken, om hun waarheid in te brengen in hun relaties.

Dat is wat deze tijd vraagt, denk ik. Niet alleen deskundigheid. Maar belichaming. Niet het weten, maar het werkelijk durven tonen wat in je leeft, zodat het resoneert. En dat kun je niet uit boeken halen. Dat kan alleen door het te leven.

De afgelopen periode had ik last van netelroos en zuurbranden. De lichamelijke klachten lijken een fysieke echo van dit alles. Ik word er netelig en zurig van. Het definitieve loslaten van mijn oude thuis, het gezinsleven zoals het was, vind ik nog steeds pijnlijk lastig. Schuldgevoelens over wat ik mijn kinderen aandoe komen dan ook naar boven. Het nieuwe heeft zich nog te vormen.

En ergens weet ik dat het tonen van de rafelranden, het niet-weten, het schuren, ook de kracht is van het werk dat ik nu mag doen. Omdat ik het zelf leef. Omdat ik er middenin sta. De immense versnelling van de afgelopen twee jaar vindt nu steeds meer bedding in mezelf. Waardoor ik mezelf steeds beter kan dragen.

Dus ja. Waarachtig verschijnen vraagt moed. Het vraagt ook dat ik mag verdwijnen — in stilte, in rouw, in het niet-weten. Maar niet om weg te blijven. Ik heb ook terug te keren in de openheid die ik belichaam. De moed om dichterbij te komen. Bij mezelf, en ook bij jou, de lezer.

Met meer grond en meer waarheid. Misschien is dat wel wat ik al sinds mijn tiende oefen. En wat ik nu, als vrouw in transitie, durf te belichamen.

Liefs, Annemarie