"Blijf je? Blijf je dan? Ook als het even lelijk wordt? En ik je afwijs.

Durf je te zien dat het niet persoonlijk is?

Het enige wat ik nodig heb is je aanwezigheid voelen in de eindeloze stroom van emoties waarin ik hap naar adem.

En ik zoek naar een strohalm. Een stuk hout om me aan vast te klampen. Die er soms is en soms ook niet.

En jij staat daar. Aan de oever. En kijkt en slaat het gade.

Durf je te blijven?

Loop met me mee als ik doordrijf. Ren met me mee. Zodat je laat zien dat het menens is. En je me ziet.

En ik. Ik spartel, grijp, laat weer los, ga kopje onder. Kom weer even boven water en zie dan je ogen. Voel weer wat houvast en tuimel dan weer door. Wetend dat jij er bent.

Je hoeft niet te schreeuwen dat het moet stoppen daar aan de kant. Dat is niet helpend. Ook hoef je geen stok te vinden, daar aan de oever. Zoek niet.

Jij bent de houvast. Meer is er niet nodig.

Je aanwezigheid is goed genoeg. Sta daar en sla me gade. Ik zie het vertrouwen en de rust in je ogen. Ik ben veilig.

Ik kom vanzelf weer veilig aan de oever, als het rustiger vaarwater is. Wetende dat ik er met alles mag zijn. En dat ik daar dan een feestje vier. Dans aan de oeverrand.

Vertrouw erop dat ik weer op adem kom. Juist omdat jij me het vertrouwen, de veiligheid biedt. En je daarna kan genieten van mijn zachtheid, mijn liefde, mijn humor en mijn licht."

Liefs, Annemarie