"Ik ben doodsbang," zei ik met iele stem, licht verheven. En ik keek hem diep in de ogen aan. "Echt blinde paniek giert er door mijn lijf — de wat als..."

Ik zat op de bank voor de camper en keek naar de regenachtige luchten. Het had al een paar dagen geregend en ik kon voelen hoe de herfst langzaamaan haar intrede deed. Ze liet me al zien hoe het de aankomende tijd alleen maar meer zou worden en niet minder. Meer koude, meer regen, meer wind.

Jaren ben ik somber geweest bij de start van september. Bij de voelbaar wordende donkere dagen en de komst van de winter. Het binnenzitten. Het weer tussen vier muren zijn. Het is niet voor mij. En de wens om meer buiten te wonen, meer in een community — was bijna ondraaglijk groot. Een heimwee naar iets waarvan ik voelde dat het mijn ziel was die er naar hunkerde. Zij wilde zo graag anders, natuurlijker, leven.

En vorig jaar nam dit vormen aan. Een nieuwe vriend, Stijn, met een camper waardoor ik de herfst en de winter kon ervaren vanuit het leven met een houtkachel, buitenplassen en koud water zwemmen. Het kippenvel op mijn huid bij het opstaan. Een ex die onze huurwoning kon overnemen. Het startseizoen van de natuurcamping bij ons om de hoek.

Durfde ik deze kans te grijpen?

Ik nam de sprong. Zonder weg terug. Ik liet mijn oude huis voorgoed achter — de plek waar mijn jongste geboren is, waar we als gezin jaren met heel veel plezier hadden gewoond. Het afscheid ervan overviel me. Ondanks dat alles in mij zei dat het goed was.

En wat heb ik genoten.

Het einde van de winter gevoeld halverwege maart — de vorst nog op de grond, de insecten nog slapend, het bos nog kaal. De serene rust.

De natuur wakker zien worden. De eerste zonnestralen, groene blaadjes, de insecten die zich ineens weer toonbaar maakten. De kikkers die ons in slaap zongen. De zwarte spechten met hun diepe geklop in de vroege ochtend. De roodborstjes die ineens een jonkie hadden. De koolmeesjes die in en uit hun nest vlogen. De buizerds die rondom het veld vlogen. Het zien van een ree bij zonsopgang. De bomen die ontploften in een paar weken tijd.

En de jongens — hen zien opbloeien. De vrijheid die ze konden proeven. Het vrije bewegen door het bos, naar de community-buren, naar de campingbeheerster — met fiets, skelter of al rennend. De vers geplukte bosbessen, bramen, pruimikozen, kersepruimen en frambozen. De rust die ze hier vonden zonder schermen. De roodborstjes als vermaak.

En nu.

Nu ben ik even doodsbang.

Bang voor de herfst en de winter die in aantocht zijn. Angstig voor de keuzes die ik zo, vanuit een kans, heb gemaakt. Er is geen weg meer terug. De enige weg is rechtdoor. Ik wil ook niet meer anders — en toch is het ook spannend.

De natuurcamping sluit in november tot halverwege maart haar deuren. Om de natuur tot rust te laten komen. En dat betekent dat de helft van ons huis tijdelijk niet bewoonbaar is — met jonge kinderen geeft dat onrust, op zijn zachts gezegd.

Toch voel ik diep van binnen ook vertrouwen. Dat het leven me draagt. Dat we onze weg wel gaan vinden.

En vanuit dat vertrouwen én het voelen van de diepe angst — het volledig toelaten van beide — kan ik weer door.

Liefs, Annemarie