We starten met elkaar met het uitkiezen van de natuurhut voor de eerste dagen samen.

Eén hut is favoriet — allemaal zouden ze er wel in willen slapen. En zo begint de eerste inwijding al voordat we zijn begonnen: durven vragen, durven verlangen, durven uitspreken. En ook oké zijn met een andere uitkomst.

Uiteindelijk maakt ieder voor zich, thuis, contact met de natuurhutten — voelend welke hut voor hen specifiek is bedoeld. Alle hutten krijgen de juiste persoon te slapen. Ingevoeld en uitgesproken.

De reis is begonnen.

En voor wie zich afvraagt waarom ik lang niet online ben geweest — ik heb zelf ook een reis gemaakt.

Van mijn nest-huis naar een tijdelijk verblijf in een Bell-tent met kachel op een camping. Een immense verhuizing, met diverse processen van loslaten. Spullen verkopen, weggeven, naar de tweedehandswinkel brengen. En dan de halve week twee kinderen — met poep-ongelukjes, koude, wind, spugen en ziekte — en puur leven tegelijkertijd.

Regelmatig vind ik het niet meer leuk. Voel ik dat het heel veel van me vraagt.

En tegelijkertijd voelde ik deze tent, deze plek op de natuurcamping vlakbij de school van mijn kinderen, mij roepen. Roepen om tot rust te komen in de natuur. Om de grote transitie te kunnen maken — niet in een appartementje of tussen vier muren, maar middenin de natuur. Daar waar de natuur je kan dragen voor grote helingsstukken.

Ik voel dat de roep gelijk heeft. Ondanks alles wat het van me vraagt.

De zon. De stralende, lachende kindergezichtjes tijdens het houthakken en vuurtje maken. Het meer offline zijn. De diepere verbinding die ik voel met mezelf, met Stijn en met mijn jongens.

Niet alleen deze natuurhutten roepen hun bewoner.

Ook ik werd geroepen.

Naar een nieuw tijdelijk nomadisch thuis. Precies wat ik nodig had — ook al was het niet wat ik als eerste voor ogen had.

Wordt vervolgd.

Liefs, Annemarie