Het letterlijk voelen van het loslaten van je plek. Het schoonmaken, opruimen en inpakken. Het gevoel dat het seizoen herfst in mijn cellen voelbaar is.

Weet ik dan nu hoe het is om in herfst te zijn?

Terwijl nog een paar losse kastjes, wat oude matrassen en dozen mij aanstaren, voel ik hoe de betekenis van loslaten in mij verankert. Hoe klaar ik er ook mee ben — en hoe het nog even voor een paar weken zo gaat zijn.

Daar waar de energetische, voelbare en tastbare herfst al begin augustus begon en haar hoogtepunt alweer voorbij is. En we op 1 november de winter instappen — precies het moment waarop wij onze natuurcamping hebben te verlaten.

Gisteren een vuurceremonie gedaan met het thema loslaten en herfst. Waarbij we lijflijk konden voelen hoe het oude niet meer mee hoeft naar het nieuwe jaar. Hoe we los mogen laten — ook de prachtige dingen die dienend waren voor het geheel.

Herfst.

Terwijl ik de angst voel voor de winterperiode, iets in mij zich enorm verzet, heb ik geen keuze dan de herfst te omarmen. Ook haar schoonheid te zien. En in het hier en nu de stappen te zetten die nodig zijn. De spullen die opgeruimd dienen te worden. De bladeren en de eikels die om mij heen vallen en hun kleuren naar bruin beginnen te maken.

Wij doen zo zichtbaar mee met de natuur. Zijn in ritme.

En hoe meer ik in het natuurlijke ritme stap en om mij heen kijk, hoe meer ik zie hoe onritmisch we bezig zijn. Mensen die met geel gekleurde hesjes en lampjes op, tegen weer en wind aan het hardlopen zijn. Koste wat kost.

Het dwangmatige moeten. Ondanks alles doorgaan met produceren, consumeren.

Het is herfst. De piek is energetisch al voorbij.

Laat los. Ruim op. Durf de seizoenen te ervaren.

Liefs, Annemarie