Ik blijf met een hese, pijnlijke keel liggen in het grote bed terwijl mijn wekker maar blijft afgaan. Niemand lijkt zich eraan te storen behalve ik. Niemand lijkt zich druk te maken of we op tijd op school aankomen, het ontbijt achter de kiezen hebben, de haren gekamd en de schone kleren aan.

Ik slaak een diepe zucht. Want het raakt aan iets ouds in mij: de pijn van verlaten worden, van teveel moeten dragen, van in de steek gelaten worden. Elke ochtend wordt die pijn even aangeraakt, en sleep ik mezelf dan toch maar zuchtend uit bed.

De jongens hebben er die dag geen zin in. We besluiten niet naar school te gaan. Het wil gewoon niet. Ons schooljaar lijkt al op. Teveel schakelen, teveel gebeurd, teveel spanning rondom ziekte en de angst voor het niet meer beter worden van hun vader.

Daar gaat het de laatste tijd spontaan over: de dood. Over zielen die uit kisten kruipen tijdens Hemelvaartsdag, over mijn vader die is overleden en dat ik dat had voorvoeld. Over hoe Marijn ook allerlei dingen voorvoelt en er heel open over praat, en hoe dat spanning geeft in het jonge lijf van Olaf, die zijn emoties liever bij zich houdt.

Er is meer rust gekomen in het systeem. En met die rust komt ook de vermoeidheid, de pijn en het verdriet naar boven. Meer ruimte voor het voelen, voor het zakken in het lijf. Dat hebben we nu ook een vaste plek gegeven: elke avond een incheck-moment via een spel gemaakt met AI.

Maar terug naar die bewuste dag. De dag dat ik weer opstond en het niet wilde. De dag dat ik opnieuw geconfronteerd werd met hoe gewend ik ben om veel te dragen, veel te veel. Een heel gezinssysteem, familiesysteem, groepen, een tribe, een platform. Wat eigenlijk niet?

Langzaamaan ben ik dat aan het teruggeven: aan degene aan wie het toebehoort. En ook dat gaat met horten en stoten, want het voelt bijna normaal dat ik het draag. Het gaf me bestaansrecht. En wie ben ik dan; als ik niet meer draag? 

Die dag. Een dag als alle andere, en toch weer niet, want dit keer stond mijn lijf op hoogspanning en begon al met tien stappen achterstand. Het gevoel dat niemand me werkelijk ziet, dat niemand er werkelijk voor mij wil zijn. En dat ik er veel te weinig voor mezelf ben (geweest). Die pijn is soms zo groot, dat ik er niet bijkom. 

Maar als het me dan wel lukt, dan komt er een grensstuk aan de lijn. Een jong deel, dat keer op keer is afgewezen. Dat geprobeerd heeft haar grenzen te bewaken door felheid, boosheid en eerlijkheid, en bij wie dat vuur er keer op keer niet mocht zijn. Zij werd er hard voor gestraft, afgewezen, terecht gewezen en niet gezien hierin. 

Als ze er is, is ze er direct. Dan is ze niet meer te houden.

Dan wil ze stampvoeten, weglopen, lelijke dingen zeggen die zowel waar als niet waar zijn. Ze bezit een enorme scheppende én destructieve kant. Ik voel haar vol in haar Kali- en Inanna-energie stappen; die diepe liefde voelt, en tegelijk de oorlog in zich draagt.

Deze energie mocht er zo lang niet zijn. Er zat zo'n handrem op dat er een braaf en pleasend meisje voor in de plaats is gaan zitten. Maar dat is masquerade. Zij durfde de verbinding niet te verliezen. Zij nam genoegen met tekort, was altijd beschikbaar, en droeg en droeg, tot ze er zelf van omviel.

In mijn leven is er nu genoeg om van om te vallen. En dus val ik bijna. En dan komt zij: mijn Inanna, mijn Kali. En ze schept de wereld opnieuw.

Daarna is er ruimte. Weer levensenergie. Ik voel ook dat de jongens zich weer levend voelen, ze gaan boksen, bewegen, alsof de energie ook voor hen is vrijgekomen. De onderstroom naar de bovenstroom gehaald.

En ik voel hoe onwaarheid ons onze energie kost. Massaal moe van ons 'doen alsof'.

Ik haal diep adem. En ontvang. Want dit keer kan mijn Inanna/Kali-energie wel ontvangen worden. Deze keer word ik ontmoet aan de andere kant.

Als ik in de felle energie zeg: "mannen zijn allemaal slappe zakken, ze laten me vallen en zorgen ervoor dat ik alles moet dragen" 

Dan zegt deze man: "maar ik ben niet zo'n man. Ik wil je ontmoeten, ook op deze manier. Ik zie jou, ik zie hoeveel je draagt, en ik wil er voor je zijn."

En zo dansen we al een tijdje samen.

En voel ik de ware betekenis van heling: datgene in jezelf ontmoeten en omarmen wat heel lang veroordeeld is geweest.

Heling is een ware revolutie — in familiesystemen, relaties en vriendschappen. Want als je omarmt wat zo lang veroordeeld werd, zal je merken dat je omgeving gewend was geraakt aan jouw pleasende gedrag, aan jouw dragende kwaliteiten, aan jouw altijd-beschikbaar-zijn. En dat gaat wringen. Op den duur altijd.

En langzaam voel ik de handrem eraf schieten. En m'n borstkast verruimen. Ik adem een paar keer naar mijn hart. Want eindelijk kan ik delen van mezelf meer in mijn hart insluiten en voel ik hoeveel vrijheid, ruimte en levensvreugde dit me retour geeft.