Het afgelopen jaar mocht ik er volop aan geloven. Het geheim dat in mij huisde, aangaan. Mijn lichaam wist allang welk pad ik op te gaan had. Mijn hoofd had hier een oordeel op — wilde het anders, was bang voor die weg en durfde het niet aan.

De start van mijn innerlijke reis

Het begon met de start van mijn platform. Een diepe ingeving die ik had, een gevoel dat ik moest volgen — dit was mijn weg. Ik wist niet hoe of wat. Maar er waren wel meteen mensen om me heen die me steunden.

Diezelfde mensen zetten me op een prachtig levensveld, met de vraag: waarom durf jij niet in het licht te stappen? Waarom schuif je anderen naar voren en maak je jezelf onzichtbaar?

Het was een ervaring die mijn leven deed opschudden. Mijn lichaam werd naar voren en naar achteren getrokken. Ik voelde blinde paniek, doodsangsten, en slaakte kreten: 'ik ben gedoemd', 'het mag niet', 'ik heb een doodzonde begaan', 'er is iets met een geheime geliefde'. Het voelde donker, beangstigend, kerkelijk. En bij de vraag — is dit van nu of van een vorig leven? — wist mijn lichaam het antwoord direct. Dit was niet van nu. Maar de herinnering zat in elke cel. Ze kwam uit elke porie naar buiten.

Daarna werd ik geleid naar een volgende scène, waar ik in een kerker lag. Ik zag de maan en de sterren en voelde een diepe verbinding met de natuur. Ik voelde hoeveel ik wist, destijds. En hoe ik dat nu vergeten leek te zijn.

En daarna zag ik mezelf staan op een podium, wachtend op het doodsvonnis. Een touw hing al op me te wachten. Tegenover me, op een ander podium, stond de geheime geliefde — hetzelfde lot, dezelfde angst in zijn ogen. Ogen die ik maar al te goed herkende uit dit leven, al had ik het nooit zo gezien. En ineens voelde ik de diepte van deze liefdesverbinding in al mijn cellen. De liefde voor hem — ook in dit leven.

Het was een heractivatie van iets heel ouds. Een diep weten uit mogelijk meerdere vorige levens. Mijn lichaam vertelde me het verhaal. Het herinnerde zich de angst, de schaamte, de geheimhouding, de zonde — én de diepe liefde. Instant.

Durf ik de wijsheid van mijn lichaam te erkennen?

Mijn hoofd vond hier wat van, uiteraard. Ik ben niet opgevoed met reïncarnatie. Laat staan dat ik dat bij de geneeskundestudie heb geleerd. Toch kon ik veel van deze heractivatie plaatsen — in mijn jeugd, in mijn leven van nu. De podiumangst. Het niet in het licht durven stappen. De neiging om te zwijgen over natuurlijke geneeswijzen.

Daarnaast wist ik me geen raad met de diepe emoties die ineens in mij waren ontwaakt. Het was een activatie van mijn kundalini-energie — mijn hart sprong open en mijn lichaam verlangde naar iets ouds, iets wat in dit leven niet haalbaar leek. Ik moest me verhouden tot het leven dat ik leidde én het lichaam dat een ander verhaal vertelde. Dat iets van mij vroeg. Smeekte.

Hij was bijna gaan trouwen. Ik had jonge kinderen en een man. Dit kon en mocht absoluut niet. En dus hield ik al deze gevoelens geheim. Ik schaamde me diep — en geheimhouding voelde vele malen veiliger.

Ik was ook bang voor het oordeel. Dat ik al kon voelen of horen: egoïstisch, verraad, misbruik van je positie, over een jaartje voorbij, weet je wel wat je op het spel zet, spelen met vuur, werk aan je relatie... En zo maar door.

Maar het oordeel zat vooral in mijzelf. Hoe kon het ook anders, met een geschiedenis van onderdrukking van het lichamelijke — onder andere door de kerk, ook in mijn familiegeschiedenis. Het gezin als hoeksteen van de samenleving. Het oordeel op ontrouw, op seksualiteit, op het gewoon zijn om deze gevoelens weg te drukken.

Een sprong in het diepe

Maanden gingen voorbij waarbij we elkaar eens in de maand zagen. Totdat mijn lichaam het niet meer trok. Het weigerde nog langer mee te doen aan dit karmische spelletje. Het voelde alsof ik anders langzaam van binnen stierf — als ik hier niets mee deed, het geen kans gaf, mezelf verraadde. Mijn gevoelens de spreekwoordelijke kerker injoeg.

En dus moest ik voorbij mijn diepe schaamte, mijn schuldgevoelens, mijn angsten en paniek heen breken. Ik deed een trancereis met de dood — omdat ik doodsbang was, en omdat ik kracht nodig had om dit aan te durven. Ik stuurde hem een bericht: ik had hem iets karmisch te vertellen, waar hij alleen getuige van hoefde te zijn. En dat ik hem daarvoor nodig had.

Zijn respons was: dan ben ik er voor je.

Ik heb toen kunnen huilen om hoe onvoorwaardelijk en zonder vraagtekens hij er voor me wilde zijn.

Het vertellen ging gepaard met veel lichamelijke reacties — kokhalzen, een hese stem, doodsangsten, een lachkick, een samengeknepen keel. Als er iets was wat mijn lichaam deed, dan was het wel laten zien waar het doorheen ging. En ineens was het rustig, en kwamen de hoge woorden eruit. Doordat mijn lichaam zo zichtbaar maakte wat er van binnen afspeelde, kon ook hij er niet omheen — hij moest het alleen maar aanzien en ervaren. Geen toneelspel, geen verzinsel. Dit was een puur lijflijke ervaring, zichtbaar en voelbaar voor ons beiden.

Een rollercoaster die volgt

Daarna was het voor ons samen een rollercoaster. Twee lichamen die zich iets heel ouds herinnerden en dit probeerden te passen en meten in twee levens die daar nog totaal niet klaar voor waren. Hoe in vredesnaam is dit mogelijk en waar beginnen we aan volgden — naast alle pijn om ons heen. Een Kali-energie die liet zien hoe iets destructiefs ook vruchtbaarheid voor iets nieuws kan betekenen. Dat liefde altijd twee medailles kent, voorbij oordeel, schuld, goed of fout. Het hogere hartchakra geopend.

Een periode van eigen processen aangaan en samen processen aankijken volgde — met de altijd aanwezige humor en lichtheid die we beiden in elkaar konden activeren. Waardoor alle dieptes dragelijk werden en de lastigste gesprekken binnen tien minuten gevoerd. Een magisch samenspel van licht en donker, yin en yang, mannelijk en vrouwelijk. En samen ervaarden we een diepere betekenis van onvoorwaardelijke liefde — in onszelf, in de mensen om ons heen, en samen.

Na de storm komt rust

Op dit moment is er meer rust. Rust om te voelen wat er allemaal is verschoven, veranderd en getransformeerd. Rust om rouw te hebben om alles wat er niet meer is. Rust om te voelen hoe nu verder.

Er is een diep verlangen om ons samenspel te delen met de wereld — de yin en yang energie, de onvoorwaardelijkheid, de grote innerlijke transformatieve reizen van ieder van ons en die van ons samen. In vormen als muziek, dans, zang en het vertellen van verhalen.

Aankomende winter, tijdens de Yulenachten, gaan we daar een start mee maken — zowel live als online — met onvoorwaardelijke liefdesverhalen, rituelen, vuur, muziek, dans en zang. Een start om de tribe van Oergeneeskunst nog meer bezieling, leven en samenzijn in te blazen. De zaadjes te planten voor een mooie start van 2025.

Liefs, Annemarie