Ik kreeg zin om mijn haren af te scheren en een tondeuse te pakken.

Maar ik deed het niet.

Ik voel dat het ontdoen van mijn eigen schoonheid een vorm van zelfkastijding is — die vroeger gedaan werd bij heksen en vrouwen die het deden met de Duitsers. Vernederd, kaalgeschoren.

En dus koos ik ervoor om mijn handgemaakte kamelendrum te ontdoen van haren — daar symbolisch de krullen van af te scheren. Dat was toch nodig voor de diepte van de klank.

En ik sloeg een paar grote houtblokken doormidden met mijn nieuw ontvangen bijl.

De boosheid en het verdriet van mijn lang onderdrukte rauwe vrouwenkant voelend.

Wie denkt dat een vrouw altijd lief, liefdevol en empathisch is — heeft het mis. Die ziet maar de ene helft van haar kant. Haar lichte zijde.

Elke vrouw heeft in zich ook een donkere kant. En die wordt al jaren en jaren de kop ingedrukt, verbrand — letterlijk en figuurlijk in de schaduw gezet.

Het is haar waarheidsvuur. Haar tester. Haar rauwe, grove taalgebruik als ze het ergens mee oneens is. Haar standvastigheid.

Ik heb meer dan eens mogen ervaren wat er gebeurt met meisjes en vrouwen die dat vuur laten zien aan de verkeerde personen. Met geweld — fysiek of emotioneel — werd het de kop ingedrukt.

En ik voelde me diverse keren niet ontmoet, niet gezien. Alleen gezien in mijn liefheid en schoonheid.

En dus kreeg ik zin om mijn kop kaal te scheren. Te ervaren hoe het is om te shockeren. Om te laten zien hoe het is als ik er vernederend uitzie. Expres.

Maar ik doe het dus niet.

Het kan ook in woorden. Het kan ook in deze tekst aanwezig zijn, die energie.

Ik word nu onwijs gezien in mijn rauwe, lelijke en vurige kant. Als het er is mag het er helemaal zijn. En ik word er zelf toe uitgenodigd om deze ten volle door me heen te laten stromen en ongefilterd te ventileren.

Dat is een verademing.

Wat ik voel is dat deze energie het meest aanwezig is voor de menstruatie. Het zou me niks verbazen dat veel vrouwelijke ongemakken — PMS, overgangsklachten — ook te maken hebben met het grote onderdrukken van deze vrouwelijke ongepolijstheid en ruwheid. Alsof het onderdrukte er echt uit moet, als het nog kan.

En ik word er nu in ontmoet.

De vrouw die haar draak durft te laten zien. De man die in die storm durft te blijven staan. Zo'n duo is onverwoestbaar.

Liefs, Annemarie