Hebben jullie al iets gepland voor de winter? Een vraag die ik vaak krijg — en terecht.

Na onze oproep kregen we ontzettend veel lieve reacties. En een paar oordelende. De meeste tips waren niet wat we zochten — te ver van Arnhem, niet passend bij ons avontuur. Maar het was zo fijn om te voelen hoeveel mensen met ons meedenken en er voor ons zijn. Dank jullie wel.

Het tentavontuur

Sinds augustus leefde de winter al in mij — en dat bracht angst, wanhoop en twijfel. Was dit wel het avontuur waarvoor ik getekend had? Hoe kon ik zo naïef zijn?

En toch.

Wanneer ik ons oude huis of een klein appartement voor me zag, voelde ik intuïtief een nee. Dat is niet onze weg. Dat is niet ons avontuur.

Het is een immense beproeving, zeker met de zorg voor twee jongens. Maar het is mijn weg om veiligheid in mezelf volledig te ontmoeten en te integreren. Ik voel hoe de uitdagingen mijn wortels steviger maken — iets wat ik pittig vind, maar oh zo nodig is.

Toen Stijn in september op avontuur ging met zijn camper en ik achterbleef in een tent tijdens een herfststorm, kon ik niet anders dan door mijn knieën zakken en voelen: ik verdien meer. Er werd een vuur in mij aangewakkerd.

Toen de tarp het begaf en ik de hele nacht wakker lag door wind en regen, wist ik het: dit tentavontuur is voorbij. Wat het ook is — ik verdien beter. Als dit de spiegel is van wat ik mezelf gun, dan ga ik mezelf nu meer gunnen.

Een eigen camper als tiny house

Alle eerdere twijfels — twee campers, teveel — vervaagden. Ik gunde mezelf een écht dak boven mijn hoofd.

Het leek even alsof het geld er was, maar toen verdween die zekerheid — een erfenis die plots bijna niets bleek te zijn. Mijn onderbuikgevoel werd sterker: geld of geen geld, het gaat me lukken.

Gelukkig kon ik lenen van mijn moeder en vond ik binnen een paar weken de camper die klopte. Te groot voor één persoon, te klein voor vier — perfect voor de wisselende samenstelling waarin hij bewoond zou worden. Tiny house op wielen, oude diesel, traag. En ook dat precies wat ik nodig heb voor deze winter.

Nu hebben we een twee-kamerwoning op wielen. Twee campers, tiny, passen en meten — maar het werkt.

Het gaf wat gedoe — in geld en in mensen die er iets van vonden. We namen teveel ruimte in op de natuurplek. Maar ook dat had ik mee te maken, mee te worden geconfronteerd. Dit doe ik voor mezelf en de jongens.

Thuis in beweging

En dan de jongens. Laatst deed ik een robot-mama na. Ze lachten keihard — maar wilden toch ook hun mama terug. Vol vuur, tranen én een grote lach. Ze ervaren me door portalen van emoties: verdrietig, en dan ineens weer blij. En ze brengen daar hun eigen verslag van uit — mijn gevoelens worden door hen gerapporteerd en benoemd.

Wanneer ik de herfstzon zie, de gekleurde blaadjes, of samen met buren een buitenfilm beleef — weet ik het weer. Ik wil niet anders dan het leven ervaren, met al haar uitdagingen. Leven vanuit intuïtie. Steeds meer zelfliefde belichamen.

Dat gaat niet vanuit een luie stoel. Ik heb daarvoor de aarde nodig, de klei, de elementen, mijn zintuigen.

Terug naar de natuur is voor mij een manier om mezelf terug te vinden — en de schoonheid te zien die ik ben.

Liefs, Annemarie