Ik kan er niet meer omheen. Het is er. Het thema. In al haar facetten.

Het lijkt wel een blinde vlek. Zo overduidelijk. Hoe kon ik het missen.

Man zijn — en in het bijzonder: vaderschap.

In mijn leven maakte ik meerdere kanten ervan mee.

Eerst als zoon. De ervaring van een speelse vader met oog voor de natuur en schoonheid. Intuïtief, en die het in zich heeft om diep te voelen. Een kunstenaar. Alles wat er was. En ook wat ik daarin miste.

Dan de ervaring van een onvervuld vaderschap — een fertiliteitstraject en alles wat daarbij komt kijken. De vernedering van de overname van het geheel door het ziekenhuis. De blijdschap toen het leek te lukken. Een vroege miskraam van een sterrekindje. Het verdriet dat ik ervoor voelde — zij het pas veel later.

Daarna een periode van bewust kinderloos zijn. Hoewel — ik werd als een vader voor aanvankelijk één en vervolgens twee lieve honden.

En nu als vaderfiguur voor twee jongens waar ik niet om gevraagd heb. Waar ik een enorme tweestrijd voel. Boosheid, frustratie en schoonheid. De weerstand én de liefde voor hen kan voelen.

Alleen het vaderschap van eigen bloed — mijn eigen kinderen — dat maakte ik nog niet mee.

En met dat thema vaderschap wil ik meer.

Ik voel dat vaderschap zoveel meer kan zijn dan de zorg voor je eigen kinderen. Ik stel me een herder voor die er is voor zijn kudde. Of een hoeder van een landgoed — echte verbinding ermee kan maken en kan voelen wat ze nodig heeft. Liefde, bescherming, liefdevolle begrenzing.

Ik voel dat de wereld het nodig heeft. Vaderkwaliteiten in mannen. Dat in elke man ergens een vader schuilt.

En dan komt er een moment van kippenvel. Zin. Energie. Het borrelt.

Stijn