Afgelopen week maakten Stijn en ik voor het eerst een gezamenlijke truffelreis. Middenin ons bos.

Een reis om oud los te laten en open te staan voor het nieuwe.

Eerst gebeurde er niets. En toen — een enorme schaterlach. Eerst van mij, toen van Stijn.

Het leven, alles, leek ineens immens grappig. De serieusheid van alles en iedereen. Hoe serieus we onszelf en het leven nemen.

Ik zag mensen op het strand: serieus naast elkaar op een stoel, verdiept in een boek, nauwelijks lachend, elkaar nauwelijks aandacht gevend. Ik begon er keihard om te lachen. Hoe konden we dit een relatie noemen? Hoe durfden we dit voor lief te nemen?

Daarna een nieuw schouwspel: een pittenzak op Stijns ogen, en op die van mij. Resultaat: weer enorm veel gelach. Want zelfs het spirituele leven nemen we serieus. Met muziek, sfeer, ooglapjes, meditatie.

Het werkte heerlijk relativerend.

En dan de dagen erna — vol in de papieren. Proberend een briefadres te regelen, maar met een bureaucratie van heb ik jou daar. Gemeenten die het probleem doorschuiven: "want officieel woon je op een camping."

Gevolg: een weigering van een briefadres. Met grote consequenties voor toeslagen, voor mij én mijn ex-partner. Officieel ben ik nu dakloos — of blijf ingeschreven op een adres waar ik niet meer woon.

Alsof het universum zegt: "Vind je het leven nu nog steeds zo grappig?"

Ik vind het eigenlijk diep triest. Want dit gaat niet alleen over regels. Dit gaat over een systeem dat gebouwd is op wantrouwen in de mens. Op de angst dat we misbruik maken.

En dus zijn regels belangrijker dan maatwerk. Procedures belangrijker dan mensen.

In mijn bezwaarschrift schreef ik:

"De menselijke maat lijkt volledig verdwenen. Ik bevind mij in een tijdelijke, kwetsbare situatie en doe er alles aan om mijn administratie correct te houden. Het is verdrietig dat een gemeente niet bereid is tot maatwerk. Dit beleid benadeelt kwetsbaren en is maatschappelijk zorgelijk."

En eerlijk — ondanks dat we heerlijk in het bos wonen, is het ook confronterend. Het is niet zoals het hoort, en maakt daardoor kwetsbaar. Een kwetsbaarheid die des te groter voelt in een systeem dat compleet gestoeld is op wantrouwen in de mens. Een systeem dat lijkt te vergeten wie er achter de regels schuilgaat: mensen, vaak in kwetsbare momenten.

Liefs, Annemarie