Het is de derde dag van de inwijdingen. We hebben al twee mooie dagen samen gedeeld. Ik voel de vertrouwdheid in de groep, de ontspanning. Er is ruimte voor humor, voor adem. Bijna geen onderstroom — voor mij een teken dat er voldoende veiligheid is om werkelijk te landen, te openen.

Vandaag maken we contact met het element water. De flow van het leven.

Wat wil er door ons heen stromen? En welk type water ondersteunt deze stroom?

Stijn nam ons mee in verschillende waterkwaliteiten: de branding, de diepe oceaan, een beek, een rivier en de regen.

Voor mij was het de regenbui — ik kon voelen hoe kloppend dat was.

Het herinnerde me aan mijn speelsheid. Hoe ik als kind in de zomerregen danste. Hoe ik de afgelopen jaren met mijn zoontjes nat werd in het gras — het plezier, de kou op mijn warme huid.

En ook: de tranen van gemis. Nu ik hen maar halve weken zie. De diepe rouw die dat ook geeft.

Ik voelde het diepe verlangen in mij, de fluistering:

Laat het regenen. Geef me een teken van boven. Laat me weten dat ik op de juiste weg ben. Dat mijn keuzes kloppen.

De regen voelt ook als mijn ziel die naar beneden wil stromen, zich wil belichamen.

En zo bijzonder om dat te voelen — dat iets zó veel raakt, zoveel waarheid in zich draagt. En dat Stijn dit zo verfijnd kan aanvoelen en vormgeven.

Met de regen ging ik de waterweide-inwijding in. En via de zang van een andere deelneemster werd er iets in mij aangeraakt.

Een dieper verlangen. Een verborgen vuur om meer te zingen, klank te geven, mijn stem te bevrijden.

Door mezelf in te brengen, kon ook zij haar eigen medicijn voelen.

Ik leer: het is zo waardevol om alles wie je bent in te brengen in een groep. Want juist daardoor kunnen anderen zich via jou en elkaar op diepere lagen herkennen. En ik leer mezelf ook dieper kennen via de ander, via de groep.

Dat dat mag. Dat dat veilig is.

Dat we plekken kunnen tonen waar veel zelfafwijzing heeft plaatsgevonden. En dat daar nu ruimte komt voor omarming.

We kunnen elkaar zien. We kunnen elkaar dragen.

En die dag, via de stem van de ander en de handpan van Stijn, was er ruimte voor mijn verlangen.

Mijn stem.

Die ik al jaren voel roepen — maar ook telkens weer heb afgewezen.

"Wie zit daar nou op te wachten?"

Maar toch.

De handpan. De stem. De stroom, ook in woorden.

Wordt vervolgd.

Liefs, Annemarie