Het is een gevoelig onderwerp. Vol oordelen, vol wonden uit de geschiedenis. De kolonisatie. De heksenverbrandingen. Velen van ons voelen een aarzeling om onze intuïtie verder uit te diepen — en er ook openlijk over te zijn. De angst om het fout te doen. Om minder te zijn dan de rest.

Dit was de zevende keer dat ik dit deed voor de groep. De zes keer daarvoor was het binnen, met een PowerPoint. Omdat ik het goed wilde doen, zoals het hoort. Omdat het een opleiding is. Omdat ik bang was voor oordelen — en voor mijn eigen ver-oordelaar. Van kwakzalverij tot bijgeloof.

Ditmaal zaten we aan de waterrand. Buiten. En kon ik de natuur voor zich laten spreken. Iets wat ik vanuit Oergeneeskunst zo vanzelfsprekend doe — maar wat me voor de mind-body medicine opleiding nog nooit gelukt was. Nu durfde ik het wel.

Ik vertelde ze over mijn afkomst. Een meisje uit een artsengezin: vader huisarts en kinder- en jeugdpsychiater, moeder verpleegkundige. De trots toen ik werd ingeloot voor geneeskunde — zo groot dat zelfs mijn broertje dat nog kan herinneren.

Dat meisje dat haar ouders zo graag trots wilde maken. Dat eigenlijk iedereen tevreden wilde stellen, en zichzelf volledig wegcijferde. Totdat ze niet meer wist wie ze was — en op zoek ging. Naar zichzelf.

Tijdens de opleiding bij Alberto Villoldo klonk er vanuit de energie een stem: 'Welkom thuis.'

Het raakte me, om dit zo aan de groep te vertellen. Na dit verhaal gingen we samen een rituele zweethut in. En ook daar klonk het opnieuw: 'Welkom thuis.' Ik voelde me meer landen. Thuiskomen in mezelf. Alsof ik mezelf nog meer kon ontvangen.

De volgende dag sprak ik opnieuw voor de groep. Ik voelde hoe ik me krachtiger kon neerzetten — en tegelijk hoe precair dit deel van mij is, om zich te laten zien. Hoe kwetsbaar het is om aanwezig te zijn. En hoe helend het is als een groep werkelijk voelt wat energiewerk is en wat de uitgangspunten van het sjamanisme voor je kunnen betekenen.

Deze dagen heb ik weer een stukje van mezelf kunnen laten landen. Door aan die waterrand te spreken over een geneeswijze — een manier van leven — die me zo veel heeft gebracht. Door alle oordelen in mezelf heen. Door mijn eigen heksenwond en kolonisatiewonden heen.

Sjamanisme is dichterbij dan we denken.

We denken bij sjamanisme al snel aan verre culturen, aan rook en trommels. Maar kijk eens naar wat we dagelijks doen in de spreekkamer. De witte jas die je aantrekt. De stethoscoop die je rustig op iemands borst legt — al is het soms net zozeer een gebaar van geruststelling als van diagnostiek. Het recept dat je uitschrijft. Het zijn — als je er zo naar kijkt — ook vormen van rituelen. Handelingen met betekenis. Met intentie. Met een overdracht tussen twee mensen.

Sjamanisme is niet wetenschappelijk onderbouwd in de klassieke zin. Het is ervaringsgericht ondervonden. Want het gaat niet over goed of fout — het gaat over invoelen. Over intuïtie. Over afstemmen in het moment, met die ene specifieke persoon die tegenover je zit. En juist dat vermogen — om echt aanwezig te zijn, om te voelen wat er onder de oppervlakte speelt — kan onze medische basis niet vervangen, maar wel versterken en verdiepen.

En hoe dankbaar ik ben dat ik dit mag delen.

Liefs, Annemarie