Ik weet het nog zo goed...

De eerste schooldag van de middelbare school. Iedereen is licht gespannen en we staan in de aula. Ik sta helemaal achterin. Veilig tegen de muur. Een plek die me past; niet te zichtbaar zijn.

De namen van wie er in welke klas zit worden opgenoemd. En dan volgt mijn naam: Annemarie… Het is even stil. Er staat geen achternaam bij.

Annemarie? Galmt er door de grote zaal. Waar is Annemarie? En wat is je achternaam?

Met lichte paniek in mijn systeem steek ik mijn vinger op en probeer op zijn hardst mijn achternaam te zeggen: Schachtschabel.

Wat?

De leraar kan het niet goed verstaan.

Na nog een paar pogingen van mijzelf om dit nogmaals te zeggen geeft de leraar het op en kan ik later naar hem toe komen om het even voor hem te spellen…

Mijn geboortenaam. Schachtschabel. Met hangen en wurgen kreeg ik het eruit.

Dokter Schachtschabel

Natuurlijk moest ik dokter worden en natuurlijk ook huisarts waarbij je om de 10 minuten je achternaam zegt. Dokter Schachtschabel. Want met je voornaam aangesproken worden als arts; nee, dat doen we niet.

Ik droomde van trouwen, ook vanwege het romantische plaatje met een witte jurk en een man die op zijn knieën ging maar ook van het idee dat ik dan een andere naam zou mogen aannemen.

Stiekem keek ik ook naar de achternaam toen ik als jonge vrouw aan het daten was. Zou het me passen? Als een nieuwe jas.

Ook mijn vader was in die periode bezig met zijn achternaam en noemde zichzelf Falk, ter ere van zijn opa van moeders kant waar hij een diepe band mee voelde.

Het thema ‘achternaam’ is dus iets wat nog in de familie na-klinkt.

Een nieuwe jas: Semeijn

Toen was het daar en ging ik trouwen met Evert Semeijn. Een achternaam die zowel zacht als niet te veel voorkomend klonk. Het paste me wel. Het beviel me goed. En ik was er ook trots op. Deze nieuwe naam.

Voordat ik trouwde schreef ik deze naam al stiekem in mijn nieuw gekochte boeken om er zo al wat aan te kunnen wennen.

En ook het spreekuur doen met dokter Semeijn; was een verademing. Ook hier waren wel eens vragen over de naam. Over de spelling, over waar het vandaan kwam. Maar de toon, de klank. Totaal anders.

Thuiskomen bij Schachtschabel

En nu. Nu ben ik gescheiden. Eerst dacht ik de achternaam nog te willen behouden. Al 10 jaar lang draag ik deze naam. En het is ook de achternaam van mijn kinderen.

Maar bij het daadwerkelijke afronding van de scheiding en ook het verkopen van de ring voelde ik; in liefde en in symboliek heb ik de naam ontvangen als cadeau. Als cadeau van deze bezegeling en nu mag ik deze weer eervol teruggeven. De naam is niet van mij.

Dus ik dank de naam Semeijn voor wat ze me gebracht heeft. Ze heeft me rust gegeven, de kracht om een nieuwe weg in te slaan. De kracht om los te laten wat me niet meer diende en los te laten wat ik droeg van mijn eigen voorouders wat (nog) te zwaar voor me was om te dragen.

En nu voel ik ook dat de tijd rijp is om mijn achternaam in ere weer te herstellen. De naam 'Schachtschabel' weer te gaan dragen.

En op onderzoek te gaan naar wat de naam 'Falk' me te bieden heeft en wat voor een familie-zoektocht mijn vader daar nog heeft laten liggen. Klaar om ontdekt te worden.

Vanaf nu zul je mijn naam steeds vaker zo zien verschijnen: Annemarie Schachtschabel.