Artikelen
"Ik ben doodsbang," zei ik met iele stem, licht verheven. En ik keek hem diep in de ogen aan. "Echt blinde paniek giert er door mijn lijf — de wat als..."
Ik zat op de bank voor de camper en keek naar de regenachtige luchten. Het had al een paar dagen geregend en ik kon voelen hoe de herfst langzaamaan haar intrede deed. Ze liet me al zien hoe het de aankomende tijd alleen maar meer zou worden en niet minder. Meer koude, meer regen, meer wind.
Jaren ben ik somber geweest bij d
...
Zo was ik wat verdrietig over de manier waarop een ambtenaar omging met onze situatie en het verkrijgen van een briefadres. Het is begrijpelijk dat deze persoon er mogelijk jeuk van krijgt — de manier van wonen, een nomadisch bestaan, dat is niet voor iedereen.
Toch had ik gehoopt dat we elkaar meer zouden ontmoeten. Nodig me uit voor een gesprek bij de gemeente, in plaats van het weer hogerop te brengen met een
...
Ik stap de tent uit na een gebroken nacht; met een huid die vol zit met galbulten. Sinds een paar weken heb ik het gevoel dat m’n hele lichaam reageert op iets wat al heel lang ligt opgeslagen. Het wil eruit; als ik het niet toesta te voelen, dan doet mijn huid het wel voor me.
Ik bedank mijn huid en vervloek het tegelijkertijd. Deze spiegel.
Sinds een tijdje maak ik keuzes voor mezelf; en probeer ik zelfliefde te beoefenen. Maar het gaat met stappen vooruit en dan weer een paar achteruit. M’n...
Ik zit in een stoel voor de camper. Onder mij staat een doos vol dagboeken uit mijn kindertijd. Vanaf mijn tiende schreef ik bijna dagelijks. Om mijn binnenwereld te ordenen. Om te begrijpen wat ik voelde, wat ik niet kon zeggen, maar wél scherp waarnam. Schrijven was mijn anker. En nu grijp ik daar steeds vaker naar terug.
Nu liggen deze dagboeken onder mij te wachten op het inzien en loslaten. Omdat het niet meer past in mijn tiny-huis-leven. Naast alle andere dozen zoek ik ze uit. Bladzijde ...
Begin 2024 zette ik mijn intentie voor het jaar. Ik voelde het helder: dit wordt het jaar waarin mijn gezin mag groeien naar het hoogst haalbare voor ons allen.
Ik wist toen nog niet wat dat betekende.
Ik wist niet dat mijn partner en ik uit elkaar zouden gaan. Dat mijn kinderen halve weken in het huis van hun vader zouden wonen. Dat ikzelf — samen met Stijn — een nieuw leven zou opbouwen in een tent, midden in het bos.
Had ik het geweten, had ik mogelijk teveel angst gehad om de stap te zett...
Het is de derde dag van de inwijdingen. We hebben al twee mooie dagen samen gedeeld. Ik voel de vertrouwdheid in de groep, de ontspanning. Er is ruimte voor humor, voor adem. Bijna geen onderstroom — voor mij een teken dat er voldoende veiligheid is om werkelijk te landen, te openen.
Vandaag maken we contact met het element water. De flow van het leven.
Wat wil er door ons heen stromen? En welk type water ondersteunt deze stroom?
Stijn nam ons mee in verschillende waterkwalit
...Author
Blijf verbonden met
het platform & onze wijsheid
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en ontvang updates over ons aanbod, nieuwe artikelen en de ontwikkelingen van het platform.
