Oergeneeskunst verhalen
van Annemarie Schachtschabel & Stijn Verschuren
Ik kreeg zin om mijn haren af te scheren en een tondeuse te pakken.
Maar ik deed het niet.
Ik voel dat het ontdoen van mijn eigen schoonheid een vorm van zelfkastijding is — die vroeger gedaan werd bij heksen en vrouwen die het deden met de Duitsers. Vernederd, kaalgeschoren.
En dus koos ik ervoor om mijn handgemaakte kamelendrum te ontdoen van haren — daar symbolisch de krullen van af te scheren. Dat was toch nodig voor de diepte van de klank.
En ik sloeg een paar grote h
...
Het letterlijk voelen van het loslaten van je plek. Het schoonmaken, opruimen en inpakken. Het gevoel dat het seizoen herfst in mijn cellen voelbaar is.
Weet ik dan nu hoe het is om in herfst te zijn?
Terwijl nog een paar losse kastjes, wat oude matrassen en dozen mij aanstaren, voel ik hoe de betekenis van loslaten in mij
...Ik weet het nog zo goed...
De eerste schooldag van de middelbare school. Iedereen is licht gespannen en we staan in de aula. Ik sta helemaal achterin. Veilig tegen de muur. Een plek die me past; niet te zichtbaar zijn.
De namen van wie er in welke klas zit worden opgenoemd. En dan volgt mijn naam: Annemarie… Het is even stil. Er staat geen achternaam bij.
Annemarie? Galmt er door de grote zaal. Waar is Annemarie? En wat is je achternaam?
Met lichte paniek in mijn systeem steek ik mijn vinger...
Leegte. Leegte. Durf ik je volledig te omarmen en vast te pakken?
Wat blijft er van mij over als ik jou betreed, zonder iets vast te houden, en daarmee alles loslatend? Zo sterk en krachtig als ik me vorige week voelde… zo gonst er nu een hoos van verdriet door mij heen. Een lawine, een stortbak, een waterval.
Wie of wat ben ik nog als ik alles kwijt ben? Wie ik was, of welke oude dromen ik had?
Ik weet het nog zo goed: de positieve, misschien zelfs arrogante energie waarmee ik het ouderschap...
Een onderwerp van jewelste.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik het niet durfde of kon inzien. Hoe ver we al verwijderd van elkaar waren. Ik wilde daar niet naartoe. Maar dan ook echt niet naartoe.
En dus ging het met tussenstapjes — onder het mom van een open relatie hebben we het geprobeerd. Maar dat ging niet.
En dus moest hij de stekker eruit trekken. Want ik kon het niet. De consequenties te groot — mijn kinderen minder zien.
En toen de hoge woorden eenmaal gezegd waren en we echt eerlijk ...
Afgelopen week maakten Stijn en ik voor het eerst een gezamenlijke truffelreis. Middenin ons bos.
Een reis om oud los te laten en open te staan voor het nieuwe.
Eerst gebeurde er niets. En toen — een enorme schaterlach. Eerst van mij, toen van Stijn.
Het leven, alles, leek ineens immens grappig. De serieusheid van alles en iedereen. Hoe serieus we onszelf en het leven nemen.
Ik zag mensen op het strand: serieus naast elkaar op een stoel, verdiept in een boek, nauwelijks l
...Verhalen vertellers
Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe verhalen?
Schrijf je in voor onze speciale nieuwsbrief waar we alleen de nieuwe verhalen versturen.
