Oergeneeskunst verhalen

Wie Stijn en mij al langer volgt, weet dat we vorig jaar een enorme sprong in het diepe hebben genomen. We hebben beiden ons huwelijk losgelaten om te kiezen voor elkaar en voor ons zielenpad. Een keuze die veel heeft losgemaakt — bewondering en steun, maar ook afwijzing en angst. Want het raakt aan iets dieps: de illusie dat een huwelijk zekerheid geeft.

De afgelopen maanden woonden we samen op Quadenoord: samen leven, werken, genieten van de natuur én geconfronteerd worden met onze schaduwen....

- Bomenpapa, de boodschap van de lariks -

De jongste van Annemarie noemde me dit jaar papa, bomenpapa. Vader van de bomen. Een eervolle titel zo. En ergens heeft hij gelijk. Als jongetje en ook later heb ik altijd met ontzag naar deze bewoners van onze planeet gekeken. Tekende ik ze tot in detail met oog voor de bast, de wortels, stevig in de aarde, de vertakkingen tot in de hemel en de blaadjes, ritselend in de wind. En er hoorde dan ook een holletje bij voor een eekhoorn of een uil.

Vandaag ...

Hebben jullie al iets gepland voor de winter? Een vraag die ik vaak krijg — en terecht.

Na onze oproep kregen we ontzettend veel lieve reacties. En een paar oordelende. De meeste tips waren niet wat we zochten — te ver van Arnhem, niet passend bij ons avontuur. Maar het was zo fijn om te voelen hoeveel mensen met ons meedenken en er voor ons zijn. Dank jullie wel.

Het tentavontuur

Sinds augustus leefde de winter al in mij — en dat bracht angst, wanhoop en twijfel. Was dit wel het avontuur waa...

"Blijf je? Blijf je dan? Ook als het even lelijk wordt? En ik je afwijs.

Durf je te zien dat het niet persoonlijk is?

Het enige wat ik nodig heb is je aanwezigheid voelen in de eindeloze stroom van emoties waarin ik hap naar adem.

En ik zoek naar een strohalm. Een stuk hout om me aan vast te klampen. Die er soms is en soms ook niet.

En jij staat daar. Aan de oever. En kijkt en slaat het gade.

Durf je te blijven?

Loop met me mee als ik doordrijf. Ren met me mee. Zodat je laat zien dat het m...

Daar zit ik dan, voor mijn camper. Hij heeft een opknapbeurt gehad. Alle corrosieplekjes onder de loep genomen, van een nieuwe grondlaag voorzien en overschilderd. Alsof ik mijn eigen wonden aan het verzorgen ben.

Van binnenstebuiten gekeerde witte badkamer naar saliegroen. Meer aaibaar zo gezegd, het beest, zoals ik de camper liefkozend noem en meer Stijn.

Er zijn nog wat plekjes over die nog wat aandacht verdienen. Net als in mijn leven. Er zijn nog wat open eindjes. Zoals een scheiding die ...