Oergeneeskunst verhalen
van Annemarie Schachtschabel & Stijn Verschuren
"Ik ben doodsbang," zei ik met iele stem, licht verheven. En ik keek hem diep in de ogen aan. "Echt blinde paniek giert er door mijn lijf — de wat als..."
Ik zat op de bank voor de camper en keek naar de regenachtige luchten. Het had al een paar dagen geregend en ik kon voelen hoe de herfst langzaamaan haar intrede deed. Ze liet me al zien hoe het de aankomende tijd alleen maar meer zou worden en niet minder. Meer koude, meer regen, meer wind.
Jaren ben ik somber geweest bij d
...
Zo was ik wat verdrietig over de manier waarop een ambtenaar omging met onze situatie en het verkrijgen van een briefadres. Het is begrijpelijk dat deze persoon er mogelijk jeuk van krijgt — de manier van wonen, een nomadisch bestaan, dat is niet voor iedereen.
Toch had ik gehoopt dat we elkaar meer zouden ontmoeten. Nodig me uit voor een gesprek bij de gemeente, in plaats van het weer hogerop te brengen met een
...
Ik stap de tent uit na een gebroken nacht; met een huid die vol zit met galbulten. Sinds een paar weken heb ik het gevoel dat m’n hele lichaam reageert op iets wat al heel lang ligt opgeslagen. Het wil eruit; als ik het niet toesta te voelen, dan doet mijn huid het wel voor me.
Ik bedank mijn huid en vervloek het tegelijkertijd. Deze spiegel.
Sinds een tijdje maak ik keuzes voor mezelf; en probeer ik zelfliefde te beoefenen. Maar het gaat met stappen vooruit en dan weer een paar achteruit. M’n...
Een dag vol verwachting
Daar gingen we deze week. Met zijn vieren op pad. De jongens, mijn lief en ik.
Ik keek ernaar uit, de jongens keken ernaar uit, en toch, was het ook een proeve — zo voelde het. Het nieuwe leven, overgevend aan een dag. Een dag in een pretpark dat voorheen bestond uit achtbanen, eigen tempo en ook wel yang, van A naar B en weinig vertragen.
Kijken door hun ogen
De dag mocht ik nu bekijken vanuit hun blikken, die van een achtjarige en een peuter van vier. De oudste die ...
Vanmorgen sta ik op. Ik voel dat ik niet veel ruimte heb. De zwier die ik gisteren in mijn heupen voelde is verdwenen en de stem die zo vrij wilde klinken met de liedjes van mijn jeugd lijkt verstomd. Er willen wat aarzelende tonen, maar het klinkt niet overtuigend en ik stoor me aan mezelf.
Ik ga een nieuwe fase in van ontvlechting van mijn huwelijk. Ik wil een afronding. Ik formuleerde een mail waarin ik mijn verlangens uitspreek over hoe ik de afronding voor me zie. Rete-spannend vind ik dat...
Ik zit in een stoel voor de camper. Onder mij staat een doos vol dagboeken uit mijn kindertijd. Vanaf mijn tiende schreef ik bijna dagelijks. Om mijn binnenwereld te ordenen. Om te begrijpen wat ik voelde, wat ik niet kon zeggen, maar wél scherp waarnam. Schrijven was mijn anker. En nu grijp ik daar steeds vaker naar terug.
Nu liggen deze dagboeken onder mij te wachten op het inzien en loslaten. Omdat het niet meer past in mijn tiny-huis-leven. Naast alle andere dozen zoek ik ze uit. Bladzijde ...
Verhalen vertellers
Wil je op de hoogte gehouden worden van nieuwe verhalen?
Schrijf je in voor onze speciale nieuwsbrief waar we alleen de nieuwe verhalen versturen.
