Oergeneeskunst verhalen

Dit waren de wijze woorden van Bruce Lee en hij heeft ze vast uit de leer van de Tao.

Water, het zo speelse en opschonende water van een zomerse regenbui, de kalme zachte en gestage gang van een bosbeek, het wiegen en spoelen van de Noordzee, de diepte en de onstuimige mysterieuze massa van de oceaan, een wilde bergrivier die uiteindelijk uitmondt in de zee. Allemaal hetzelfde water met zo een ander karakter.

Poeh hee. De inwijdingen. Ze zijn voor mij net zo helend en een inwijding als voor de...

Soms gebeurt er iets dat je leven verschuift. Niet met veel woorden. Maar met aanwezigheid. Muziek. En de bereidheid om er écht te zijn. Dit is zo'n verhaal.

De bedding
Vandaag heb ik het even moeilijk met wat er allemaal is. Mijn interne criticus staat aan. Pfff, ja ik ken hem en weet precies wat hij probeert: me liefdevol beschermen, voor kritiek, voor oordelen, voor tegenslag, voor ja, het leven.

En dank je wel daarvoor, maar weet dat je me daarmee ook wel klein hebt gehouden. Ik praat me...

Begin 2024 zette ik mijn intentie voor het jaar. Ik voelde het helder: dit wordt het jaar waarin mijn gezin mag groeien naar het hoogst haalbare voor ons allen.

Ik wist toen nog niet wat dat betekende.

Ik wist niet dat mijn partner en ik uit elkaar zouden gaan. Dat mijn kinderen halve weken in het huis van hun vader zouden wonen. Dat ikzelf — samen met Stijn — een nieuw leven zou opbouwen in een tent, midden in het bos.

Had ik het geweten, had ik mogelijk teveel angst gehad om de stap te zett...

Mensen verklaren ons voor gek. Tijdelijk op een natuurcamping wonen. Met jonge kinderen. In een tent. In de kou. Sommigen kunnen het niet meevoelen — te koud, te primitief, te... vul maar in. En anderen zijn stiekem een beetje jaloers, al zeggen ze erbij dat ze het vast romantiseren.

Maar hier, op de camping, zijn wij niet de enigen. Een vader in scheiding vindt er zijn rust. Een moeder uit een klein appartement ademt hier meer ruimte. Een vrouw met long-covid woont tijdelijk met haar hond in d...

Ik word versuft wakker na een onrustige nacht. Ik voel de onrust van Annemarie. Ze laat een leven achter waarin ze wist waar ze aan toe was, is aan het los laten met alles wat daarin meespeelt.

In een slaapkamer met verhuisdozen, ontmantelde meubels, op een matras op de grond. Ik val nog even in slaap terwijl Annemarie haar moederlijke plicht vervult en de jongens klaar maakt voor een nieuwe dag op school.

Vandaag halen we de tent op. Het nieuwe huis van Annemarie. Zo op het laatste moment kwa...