Oergeneeskunst verhalen

Als huisarts luisterde ik naar verhalen van mensen. Was ik getuige van hun ervaringen in het leven. De pijn die gezien wilde worden, vernedering, rouw om een verloren gezondheid.

Soms bleef het verhaal terugkomen. Alsof er opnieuw een plaat op werd gezet en telkens bleef hangen in dezelfde groef. Luisteren, nog meer luisteren, alternatieven aanbieden, geruststellen, bevestigen, confronteren... Het wilde soms allemaal niet helpen.

(Ik had nog geen besef van de diepere wonden die er ook kunne...

Met de Imbolc en het langer worden van de dagen beginnen een aantal zaadjes die rond de Yulenachten zijn geplant langzaamaan het licht te zien.

Als ik iets heb geleerd de afgelopen jaren dan is het wel dat niets zeker is in het leven. En dat dat enorm spannend is. Dat ik graag terug wil grijpen op controle — maar dat dat dan juist niet de bedoeling is.

Afgelopen jaar mocht ik voor het eerst de inwijdingen vanuit het platform uitdragen. En dat was een immense inwijding voor mijzelf — in durven ...

Een wandeling in Wijk aan Zee

Een week geleden wandelde ik met een van mijn beste vrienden door de duinen bij Wijk aan Zee. Hij gaat naar Oostenrijk de komende week vertelt hij. Hij mist dat ik er niet bij zal zijn. En ik deel het gevoel. Ik had niet bedacht dit jaar te gaan snowboarden. Jaren achtereen deed ik dat met met een groepje mannen van verschillend pluimage, dezelfde passie delend, voor de bergen en spelen in de sneeuw, samen.

De dag erop krijg ik het bericht dat er iemand is uitg...

Ik droom, steeds meer.

De zoon van mijn lief zette me laatst aan het denken. Hij zei: ik ben geboren door de ogen van mijn vader.
Ik dacht en voelde aan alles, kerel, je hebt zo'n gelijk!

Wijsheid komt vaak op onverwachte momenten tot je, voor wie ervoor open staat.

Nog geen 4 jaar geleden zag hij het levenslicht. De poort naar dit aardse bestaan werd hem gegeven door zijn moeder. Ze gaf de liefdevolle verzorging gedurende de eerste kwetsbare levensjaren.

De 2e maal wordt hij geboren door de...

Ik heb te weinig gerouwd om mijn miskraam.

Ik vond — met mijn hoofd — dat ik er al overheen moest zijn. Dat ik blij moest zijn met de nieuwe, gezonde zwangerschap. Ik gaf mezelf te weinig toestemming om te rouwen. De rouw kwam pas zes jaar later.

Met de kennis van nu had ik meer ruimte gemaakt voor de rouw tijdens en na die zwangerschap. Het meer laten samenvloeien. Of via een ritueel afscheid genomen van haar.

Want nu ervaar ik dat de nieuwe liefde en de rouw van mijn scheiding naast elkaar ...